Τετάρτη 23 Μαϊου 2018
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σύνδεση

ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ

print
email
ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Φαρκαδόνα Τρικάλων το 1959. Εκεί έμαθε τα πρώτα της γράμματα. Σπούδασε στη σχολή νηπιαγωγών Θεσσαλονίκης απ’ όπου και αποφοίτησε το 1981. Έχει 23 χρόνια υπηρεσίας. Το 2004 και 2005 φοίτησε στη μετεκπαίδευση δασκάλων και νηπιαγωγών στα παιδαγωγικά τμήματα του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ξεκίνησε να γράφει από τα χρόνια του λυκείου επηρεασμένη πάρα πολύ από τα λογοτεχνικά κείμενα που διδάχθηκε στο σχολείο και μάλιστα από τον Καβάφη και τις νεανικές ανησυχίες μας μετά την μεταπολίτευση. Από το 1999 και μετά το θάνατο του συζύγου της αυτό το είδος γραφής της βγήκε έντονο, ως διέξοδο στις δύσκολες στιγμές που προέκυψαν, στιγμές πόνου, πίκρας και μοναξιάς. Η ποίηση της αρέσει πάρα πολύ και βρίσκει τον τρόπο να εκφράζεται μέσα απ’ αυτή.

Τα παιδιά της, ο πόνος, η αδικία, η αγάπη, ο έρωτας της δίνουν έναυσμα να γράφει για τις εμπειρίες της και το πόσο αλλάζει η ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη. Το 2004 πήρε μέρος σ’ ένα διαγωνισμό «ποίησης και λογοτεχνίας» στο ράδιο «Μύθος».

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙ
ΥΜΝΟΣ

ΕΡΩΣ εστί φιλοσοφία,
Πάνδημης και ουράνιας θεάς καρπός.
Μια συγχορδία μυστική το κάλεσμα.
Κατάλυσις ψυχής «εν κατακλείδι»

«ΕΡΩΣ» «ΕΡΑΝ» ΚΑΙ «ΕΡΑΣΤΗΣ»
ΖΩΗΣ
Αρχαίος τοξότης,
ελκτικός, ζωοδότης,
χρωμάτων κομιστής
ουράνιων γαλαξιών.
ιριδισμός των τόξων
και γητευτής ζωής.
Ανάδοχος της αρετής,
Λυσιμελής,
Απείρου κάλλους.

«ΕΡΩΣ ανίκατε μάχαν»
ενδελεχής της γένεσης,
καρπός θεών ουρανίων
του Φάνητος στοιχείον.


ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ (Απρίλης- 2005)

Μου μίλησαν για σένα
πριν κλείσω ακόμα σφιχτά
μες την παλάμη μου
το τρυφερό παιδικό σου χεράκι.

πριν αντικρίσω τα μάτια σου,
δυο όμορφα σχιστά ματάκια
να κλείνουν όλη τη ζωή
στο ντροπαλό γλυκό σου χαμόγελο.

Μου μίλησες με μια φωνή
της τρυφερής μικρούλας σου
καρδούλας

άγγιξες
της δικής μου ψυχής τις πόρτες
για να ιδώ έναν αλλιώτικο κόσμο
όπως τον έφτιαξες εσύ
με τα δικά σου καμώματα
χωρίς πολλά λογάκια
και λέξεις μετρημένες.

Ήσουν ο ήλιος
που ζέστανε την παγωνιά
της προκατάληψης και της φοβίας.
ξεχωριστός, αναζητούσες με γινάτι την αγάπη.
την είχες μέσα σου
με δύναμη ψυχής,
κληρονομιά από γονίδια
ποτισμένα από του Θεού το χέρι.

(Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά με σύνδρομο Down)

ΕΡΩΣ

Ήρθες από τη λευκή όαση
Σαν δροσερό αγέρι
Με όλα σου τα χρώματα…

Κι αφέθηκα στο άγγιγμα….
Σαν ένιωσα τη δροσερή γαλήνη
Των ποιημάτων σου…..
Σαν ένιωσα το όνειρο πολύτιμο
να με ζωντανεύει….
Σαν ένιωσα το λίγωμα της ψυχής
Κάτω από τις φοινικιές
Εκεί… στο γαλανό ακρογιάλι
Που καθρέφτιζε
Τις φτερούγες μου.

Τα βότσαλα ανέδυαν τη θέρμη σου
Κι η αμμουδιά….
Το άρωμά σου.
Πόσα κοχύλια ζωγράφισες μου χάρισες;
Θυμάσαι;
Ρώτησε τη πνοή του ανέμου
Που τ' άψηνε στον ήλιο του μεσημεριού,
Εκεί… στο καταγάλανο ακρογιάλι.

Δε θα ρωτήσω πως έβαψες
Τη δύση άλικη
Δε θα ρωτήσω
Πως στέγνωσες το δάκρυ
Πάνω στις ξεραμένες φλούδες
Του καταπράσινου πεύκου,
Δε θα ρωτήσω
Πως χάιδευες τις ανεμώνες
Που άνθιζαν στο κρυοβόρι του Μαρτιού,

Ένα μονάχα θέλω να σου πω:

«τα μυστικά του χρόνου,
εσύ καλά τα ξέρεις,
όταν μεθάς ηδονικά
με της ψυχής μου το απόσταγμα»

Θύμισες από την κατοχή
(διηγήσεις της μητέρας μου)

Πέτρινα χρόνια,
σκοτεινά!
κι η αντοχή
κρεμάστηκε
στο ράφι!
Η πείνα έδερνε
ψυχές,
ξεγύμνωνε
ελπίδες
κι η χαραυγή
επάλευε κάθε φορά
το γιόμα…
Μια χήρα…
τρία ορφανά!
με μια ελιά
στη χούφτα,
στα τέσσερα
να φαγωθεί
για να γευθεί
τον πόνο!
Τον Πόνο
που έστεκε πικρός
ξερόγλυφε τα χείλη
με της αλμύρας
την πνοή
τη γεύση
της λαχτάρας
και της γλυκόπικρης
ζωής
που στέκονταν
στην πόρτα,
να καρτεράει
τον καιρό,
του χρόνου
το μαρτύριο,
με τις πληγές της
ανοιχτές
το δάκρυ
στην παλάμη
και την κρυφή
ελπίδα μας
κεντίδι
στην ποδιά της.

Για τους τρανούς της γης

Στο ανάγλυφο του χάρτη μια βραδιά
πορεία σημαδεύω για ένα μακρινό ταξίδι
με μια πυξίδα μοναχά για συντροφιά
κι όλα τα όνειρα του κόσμου στο σεργιάνι.

Ο καπετάνιος του… μια παιδική φωνή…
και ναύτες του… χαμόγελα και…
παιδικές φατσούλες.
χιλιάδες βάρκες, χάρτινες… παντού
κατάλευκα γοργά πουλιά
και χίλιες δυο γλυκές τους κουβεντούλες.

Να κάνουνε το γύρο όλου του κόσμου ανοιχτά
να κάμουμε τον ήλιο να σαλέψει
να μαγευτούν οι ζωντανοί με ζηλευτό καημό
που ξέχασαν πως ήτανε παιδιά
κι αυτοί!…
πολίτες μιας ζωής αδικημένοι!

Ας ξαναφτιάξουμε βαρκούλες με κατάλευκα πανιά
κι ας ζωγραφίσουμε με χρώματα τον κόσμο
να πλημμυρίσουμε με όνειρα, ελπίδα
και χαρά
κι όχι άλλα θύματα να βλέπουμε
ΜΕ ΠΟΝΟ!

Έχει διαβαστεί 102 φορές
ΑΔΑΜΗ ΣΜΑΡΩ
Επόμενο άρθρο
ΑΔΑΜΗ ΣΜΑΡΩ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 24 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα