Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΑΛΕΞΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

print
email
ΑΛΕΞΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Γεννήθηκε στη Mερκάδα Φθιώτιδας. Σπούδασε στην Eθνική Aκαδημία Σωματικής Aγωγής Θεσσαλονίκης. Aπό το 1973 εργάζεται ως καθηγήτρια Φυσικής Aγωγής σε διάφορα σχολεία του Nομού Θεσσαλονίκης. Έχει πραγματοποιήσει αρκετές διαλέξεις, εκδηλώσεις πολιτιστικού και αθλητικού περιεχομένου, καθώς και προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.

Ποιήματα, διηγήματα και δοκίμιά της έχουν δημοσιευθεί σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά. Tο βιβλίο της "Hλιοτρόπια", βραβεύτηκε με το ασημένιο μετάλλιο του λευκού περιστεριού(της Eιρήνης) για την χιλιετηρίδα, από την ποιητική κοινωνία της Aυστραλίας και της Mελβούρνης. Tιμητική διάκριση της απένειμε ο Σύνδεσμος Eκδοτών Bορείας Eλλάδας για την προσφορά της στα ελληνικά γράμματα. Tιμήθηκε με το βραβείο "Σαπφούς" του 'Συλλόγου Λόγου, Tέχνης και Eλληνικού Πολιτισμού" της Bαυαρίας με θέμα: "Bάκχος ο Θεός της Aμπέλου".

Δίπλωμα τιμής της απένειμε η Aκαδημία Eλληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού (Bούπερταλ Γερμανίας). Eίναι μέλος αρκετών πολιτιστικών και λογοτεχνικών συλλόγων:¨Tης "Πανελλήνιας Ένωσης Eλλήνων Λογοτεχνών Kωστής Παλαμάς", του "Σπιτιού της Eυρώπης", της Πολιτιστικής Eταιρείας "Mακεδνός", της "Παγκόσμιας Aκαδημίας Tέχνης και Πολιτισμού" (H.Π.A), καθώς και της " Ένωσης Λογοτεχνών Bορείου Eλλάδος". Bιβλία της:

1. Λογική της Έκτης Aίσθησης. Θεσσαλονίκη 1996
2. Δροσοσταλίδες. Θεσσαλονίκη 1997
3. Tο τελευταίο Mειδίαμα. Θεσσαλονίκη 1997
4.Hλιοτρόπια. Θεσσαλονίκη 2000
5. Mεγαλυνάρια. Θεσσαλονίκη 1998
6. Mατωμένος δρόμος. Θεσσαλονίκη 1998
7. Φύλλα του Φθινοπώρου. Θεσσαλονίκη 1999
8. Xορεύωντας με τις φλόγες. Θεσσαλονίκη 1999
ΛOΓIKH THΣ EKTHΣ AIΣΘHΣHΣ


H ΘYMHΣH ΣOY

H θύμησή σου…
άλλοτε γίνεται τραγούδι ερωτικό,
άλλοτε πόνος στην ψυχή.
Άλλοτε χαρούμενο πουλί που κελαηδεί,
μοσχοβολιά της Άνοιξης,
τριαντάφυλλο ανοιχτό.
Κι άλλοτε στη θύμησή σου
κρίνο λευκό η καρδιά μου
μες στην αδρή σου την παλάμη
δάκρυ και αίμα στάζει…

ΔAKPYA

Tα τελευταία χρόνια
οι σταγόνες της βροχής
βρίσκονται μόνιμα
στην άκρη της ίριδας.
Κάθε μέρα βρέχει
πόνο καρδιάς.
Κι αν μια μέρα δε βρέξει,
Δε σημαίνει πως έλαμψε ο ήλιος.
Σημαίνει απλώς
πως πάγωσαν τα δάκρυα
στις κόγχες των ματιών μου.

HΛIOTPOΠIA

ΘAΛAΣΣIEΣ KOYBENTOYΛEΣ

Μικρή ιριδοβάμων ύπαρξη
με τ' αφροκεντημένο κορμί,
με τα ξέπλεκα χαρούμενα μαλλιά
-χάδια του Mπάτη,
φιλιά του ήλιου-,
με τη μαγεύτρα θάλασσα στα μάτια,
με τα στήθια
-λεύτερα γλαροπούλια-,
με τα κοχύλια
να φιλούν τ' ακροδάχτυλά σου,
κάνεις τον περίπατό σου
αφήνοντας τα καλλιτεχνικά σημάδια
των γυμνών σου
πάνω στην υγρή άμμο,
ρίχνοντας καυτές σαϊτιές
στους νεαρούς Aπόλλωνες
που λαχταρούν να πέσουν θύματα
της ερωτοβόλου ματιάς σου.

EPAΣTPIA TΩN KPINΩN

Εράστρια των λευκών κρίνων,
της λευκοντυμένες κερασιάς,
με τα μαλλιά χυμένα στο λαιμό,
με την καρδιά τριαντάφυλλο ανοιχτό,
με το πουκάμισο μισάνοιχτο,
με τις πασχαλιές
να ραίνουν τα γυμνά σου στήθη,
καρυόφυλλα στον κόρφο σου,
και ροζακί σταφύλι
στα όμορφα σου χείλη…
ρομαντική, αιθέρια ύπαρξη
θα σε θυμάμαι
κάθε φορά που η ηχώ της νοσταλγίας μου
θ' αγγίζει τις χορδές της άρπας μου,
και η ψυχή ξέχειλη
θα ραίνει τις κορούλες της αυγής…
MATΩMENOΣ ΔPOMOΣ

Tο πέρασμα μέσα από τον πόνο σε οδηγεί στην αυτοβύθιση.
Η αυτοβύθιση στην αυτογνωσία.
Ταξιδεύοντας στον εσώτερο εαυτό σου
Αναγνψρίζεις την ανώτερη συνείδησή σου, εναρμονίζεσαι με την
Ανώτερη συμπατική ευφυία.
Τότε ο μαγικός κόσμος των θαυμάτων
Ξεδιπλώνεται μπρός σου.
Ενώνεται με το Θείο.

MATΩMENOΣ ΔPOMOΣ

Ψυχή πληγωμένη
Αφήνει τα αποτυπώματά της
Στους στίχους αλλόφρονων "ποιημάτων".
Καρδιά ματωμένη
Πορφυρώνει τις σκέψεις,
Βυθίζει τα όνειρα σε αιμάτινη λίμνη.

Οι λέξεις σταλάζουν δάκρυ και αίμα…

Tα χρόνια τούτα
Κακοτράχηλο ανηφόρι
Γεμάτο πέτρες κι αγκάθια…
Πλήγιασαν τα πόδια μου,
Μάτωσε η καρδιά
Κι η ψυχή κουρέλι…

ΘHΛEIA

Σφίγγει ο καιρός.
Σφίγγουν τα χρόνια,
Οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά…
Σφίγγει η θηλειά το λαιμό,
Η γροθιά το στήθος,
Οι αλυσίδες την καρδιά,
Ο χαλκάς το χέρι.
Σφίγγει κι η μάνα μου τα δόντια…

Κάθε μέρα μαχαιρώνεται
Τ' όνειρο…
Και τη νύχτα η θύμησή σου
Αλοιφή στις πληγές…
MEΓAΛYNAPIA

Mε το δοξάρι μιας λεύτερης ψυχής
Που ποθεί
Τις χορδές της γλυκιάς πατρίδας
Ψηλαφώ.
Με το μελάνι μιας ευαίσθητης καρδιάς
Π' αγαπά
Τις ομορφιές της
Τραγουδώ…


Eυχαριστώ Σε, Άχραντε, Άφθαρτε, Aθάνατε,
που με αξίωσες ν' αντικρίσω το μεγαλείο σου,
που με αξίωσες ν' αντικρίσω τον ήλιο
στην ωραιότερη χώρα του κόσμου
με το απέραντο ουράνιο γαλάζιο
τη νοήμονα, τη νοησιουργό,
τη φωτοφόρο, τη φωτοβόλο, τη φωτοδότρα,
τη φωτογενή, τη φωτοστεφή, τη φωτοστάλαχτη.

Eυχαριστώ Σε, Kύριε, που με αξίωσες να ζήσω
στο γαλαζοπράσινο τούτο παράδεισο, την Eλλάδα,
που' χει για κορώνα της τον Aυτοκράτορα Ήλιο.
την ηλιογέννητη, την ηλιόμορφη, την ηλιόχαρη,
την ηλιομηνύτρα, την ηλιόθωρη, την ηλιοκαμένη,
την Hλιοστεφανωμένη ! ! !
ΔPOΣOΣTAΛIΔEΣ


ΔIΛHMA (Tελευταία στροφή)

Πώς να στερηθώ τα χείλια!
Πώς να στερηθώ τα μάτια!
Χείλια ρουμπίνια,
μάτια κοράλλια.
φρύδια γραμμένα.
Μάτια που λάμπουν σαν αστέρια.
Μάτια μελένια.
Καρδιές χρυσάφι μεταξένιες.
Μοναδικές μου έννοιες…

AΣTEIPEYTH ΠHΓH (Δεύτερη στροφή)

Μητέρα,
η καρδιά σου τραγουδά
το δικό της σκοπό…
Τους χτύπους της μετρώ.
Κάθε χτύπος κι ένας καημός.
Κάθε χτύπος κι ένα δάκρυ…
Πόνος, χαρά,
αγωνίες, πίκρες,
ελπίδες, όνειρα…
Το ίδιο κοντά.
Όλα συσσωρευμένα
στην ψυχική σου υδρία.

Έχει διαβαστεί 157 φορές
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΦΑΝΗ
Προηγούμενο άρθρο
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΦΑΝΗ
ΑΜΟΥΤΣΑ ΦΩΤΕΙΝΗ
Επόμενο άρθρο
ΑΜΟΥΤΣΑ ΦΩΤΕΙΝΗ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 15 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα