Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2018
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΑΝΤΩΝΗ ΕΙΡΗΝΗ

print
email
ΑΝΤΩΝΗ ΕΙΡΗΝΗ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε στη σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο τμήμα εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών με κατεύθυνση στη ζωγραφική.

Επίσης τελείωσε την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα στον τομέα της Γλυπτικής. Έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πάρα πολλές ομαδικές. Έχει διακριθεί στο Β΄ Εικαστικό διαγωνισμό που διοργάνωσαν τα ξενοδοχεία Μaris της Κρήτης σε συνεργασία με «Τα νέα της Τέχνης».

Ζωγράφισε τα σκηνικά στην τηλεοπτική – κινηματογραφική διασκευή του βιβλίου της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα». Έχει ολοκληρώσει την πρώτη της ποιητική συλλογή.

Ζωής πορεία

Χαμήλωσε το βλέμμα στη φωτιά
φτάνει μια σπίθα να το κάψει.
Σκύψε ν’ αφήσεις την ψυχή
στο χώμα που στην έδωσε, να ξαποστάσει.
Δυο χέρια ανοιγμένα δες χωρούν
να κλείσουν στην καρδιάς σου όλη την πλάση
δικό σου ότι το μάτι σου κοιτά
κι ότι ο νους σου καταφέρνει να συλλάβει.

Μα πάλι σκέψου τη νυχτιά
απόηχοι αυτών που έχεις χάσει,
του πρωινού η μνήμη, η προσμονή
ας σ’ εύρει μες του φεγγαριού το τάσι
πανέτοιμο, σαν θα ‘βρει η αυγή
να έχεις απ’ το διάβα της περάσει.

Αγωνία

Κι εσύ ζωή μου κόστισες
της νιότης μου το γέλιο
σαν τι χρησμό μου έδωσες
που δεν τονε τηρώ;

Θρηνώ την κάθε σου χαρά
ευθύς σαν ξεπροβάλλει
απ’ της ψυχής μου τα τρίσβαθα
το δάκρυ μου μετρώ.

Για δες – ν’ αγγίξω δε μπορώ
το φως του ήλιου πάλι
γύρω απ’ τις φλόγες οι σκιές
σμίγουνε σε χορό.

Η αυγή που έρχεται

Κρεμασμένα ασπρόρουχα
χοροπηδώντας στο σύθαμπο
νεροποντή
υποθάλπτουσα αγαλλίαση
ανακουφισμένες προσδοκίες
βουλιαγμένες στο αμυδρό
σκοτάδι
μεγαλωμένες στη νυχτωδία
και στο απέραντο απανέμι
του αύριο.

Πεπρωμένο

Θα ‘σαι λοιπόν απείρως σαστισμένος
και πονεμένος πάντα.

Άπραγος στη ροή των αλλαγών του μέσα σου εγώ

θα κυνηγάς το παρελθόν
το μέλλον να υποτάξει.

Στ’ αγριεμένα μάτια σου θα κρύβεις την οδύνη
με την ψυχή κρεμάμενη στο στήθος σου μπροστά.

Την κάθε λάμψη τ’ ουρανού θα μολογάς πως νιώθεις
και θα καυχιέσαι μυστικά πως τηνε διαφεντεύεις

Το παραλήρημα

Ο Έρωτας κυλάει στους ιστούς του νου, στα τοιχώματα της
φαντασίας ακουμπά τις κραυγές του, το όνειρο αδιευκρίνιστο
ξεμακραίνει και σκάει απαλά ξανά μες στις φλέβες όπως το
κύμα και πάλι χάνεται σαν την καταιγίδα που αφήνει τα πάντα
ξερά και τακτοποιημένα μα σκόρπια κομμάτια ζωής, μνήμης,
επιθυμίας που ποτέ δεν αποκτούν μορφή.
Κι η λαχτάρα δειλή κι εξουθενωμένη
πνίγει τον εαυτό της στη βραδινή σιγή όλων των
σφυγμών του χρόνου.

Ακροβάτης περιπατητής

Στα τρύπια όνειρα
στις κρύες χαραμάδες του καιρού
δε βάζω όρια
φυλάω τα σημάδια του τρελού.

Οικτρά ξεθωριασμένη ουτοπία
σε κίτρινα ρινίσματα μυαλού
η ίδια με καλεί παλινωδία
ν’ αφήσω το μνημείο μου αλλού.

Βωμός προσάναμμα
πομπή στο υπερπέραν του κενού
θανάτου άγγιγμα
αγέρας ενός ξέψυχου παλμού

ο κουρνιαχτός ολονυχτία
και κίβδηλα συνθήματα ηχούν
ποια να διαλέξω προστασία
οι λέοντες της Ρέας σαν φανούν;

Όραμα

Ψυχή, ψυχούλα ελεύθερη σαν ποίημα να πετάξει
να λυτρωθεί ή να χαθεί-ελπίδα να διδάξει-
περνά η ζωή σκαλίζοντας του πεπρωμένου μύθους
το γέλιο μου όλο κρύβεται σε ματωμένους στίχους.

Ξάφνου ήρθε και μ΄άγγιξε ενός ανείρου η γνώση
ξέρεις η κάθε μέρα μας δεν έχει αλήθεια τόση
στο διάβα της με κέρασε γαρίφαλλα τ΄Απρίλη
κι η μοναξιά μου πέρασε κι έφυγε με δείλι.

Έχει διαβαστεί 239 φορές
ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 14 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα