Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σύνδεση

ΑΣΠΙΩΤΗ ΣΠ. ΜΑΡΑ

print
email
ΑΣΠΙΩΤΗ ΣΠ. ΜΑΡΑ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Η Μάρα Σπ. Ασπιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 1968, όπου και μεγάλωσε. Κατάγεται από την Κερκυραϊκή οικογένεια Ασπιώτη, ο πατέρας της Σπυρίδων Ασπιώτης είναι ζωγράφος με σημαντικό έργο στο χώρο του θεάτρου και τα πολιτιστικά, κυρίως της Πάτρας όπου έζησε και μεγάλωσε μέχρι την Κατοχή, μετά από την οποία ήλθε στην Αθήνα.

Όλα του τα αδέλφια έχουν διαπρέψει στο χώρο της μουσικής και της καλλιτεχνικής παράδοσης του τόπου μας (οι σημαντικοί Έλληνες Καραγκιοζοπαίχτες Σωτήρης και Μίμης Ασπιώτης ήταν αδέλφια του). Οι πρώτες ποιητικές προσπάθειες της Μάρας Ασπιώτη έγιναν στα επτά της χρόνια. Έκτοτε έχει γράψει αρκετές δεκάδες ποιήματα (ανέκδοτα).

Σήμερα, η Μάρα Ασπιώτη ασχολείται ως μεταφράστρια σε συνεργασία με γνωστούς εκδοτικούς οίκους. Επίσης, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς ανθρώπους της διανόησης στη συγγραφή και επιμέλεια κειμένων (η πιο πρόσφατη αφορά συλλογή-δωρεά στο Μουσείο Μπενάκη). Έχει διδάξει για πολλά χρόνια Αγγλικά, έχει σπουδάσει γραφιστική και σπουδάζει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, στο 3ο έτος της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Olea europaea sativa

Λέσβος, Κρήτη,
Σιθωνία, Θάσος,
Δελφοί, Ολυμπία
κι άλλοι ευλογημένοι τόποι
με τους ατέλειωτους ελαιώνες

κλάδος ελιάς
στο πέρας του κατακλυσμού
στα χέρια των θαλλοφόρων νέων
στον κότινο των νικητών
σύμβολο της ποθητής ειρήνης

λάδι
απ’ το ελαιοπύθαρο της αιωνιότητας
στο ρωμαλέο κορμί του παλαιστή
στις πληγές του ηρωικού μαχητή
στο φαγητό του κουρασμένου δουλευτή

λιόδεντρο αειθαλές και τιμημένο
απλόχερα πρόσφερες
την ιερή σου σκιά
στον υιό του θεού
το χρυσοπράσινο φύλλο στο πέλαγο»
στον ποιητή

ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ
2/9/1985

Το παράθυρο της ψυχής μου
φαντάζει θολό.
Μια φιγούρα θαμπή αχνοφαίνεται μέσα του
και μοιάζει αλλοιωμένη,
σα διπλή.
Έξω απ’ το παράθυρο σκοτεινιά·
σύννεφα, καπνοί και απεγνωσμένες κραυγές.
Στη φιγούρα δυο πρόσωπα
αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν.
Γυναικεία πρόσωπα στο ίδιο σώμα.
Το ένα χαμογελαστό με μεγάλα
ροζ τριαντάφυλλα στα μαλλιά.
Το άλλο μουντό και θλιμμένο
με βουρκωμένα μάτια.
Η μια κοπέλα χαμογελάει στους ανθρώπους
και χαίρεται τον Έρωτα που της προσφέρουν,
ενώ η άλλη θρηνεί για τα χαμένα νιάτα της
και για την αληθινή αγάπη που δεν έρχεται ποτέ.

Έτσι είναι η ψυχή των ανθρώπων·
Έτσι είναι η δική μου ψυχή.


ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΓΙΑ ΜΑΣ
8/1986

Το φεγγάρι του έρωτά μας
στο καλοκαιρινό μας ταξίδι
οδηγός μας και σιωπηλός σύντροφος
στα μακρινά πελάγη της ευτυχίας μας.

Απόψε ο κόσμος χάνεται
στο βάθος των ματιών σου
στα σκοτεινά περάσματα τ’ ουρανού
στις σκιές των δέντρων του κάστρου
στο φως των άστρων στα μαλλιά σου.

Αγόρι μου, μόνο γι’ απόψε,
δεν είναι για μας η αγάπη,
την έσβησαν άλλοι,
μας πήραν την ευκαιρία.

Ας χαθούμε μόνοι αυτή τη νύχτα
στο κενό του χρόνου,
στο σταμάτημα της ώρας,
στα ταραγμένα νερά του είναι μας.

Ο αποχωρισμός θα μας ενώσει
όμως το ξέρουμε πως είναι αργά
το πλήρωμα του χρόνου σκορπίστηκε
ας φιληθούμε για τελευταία φορά.


ΕΜΕΙΣ
8/1/1987

Είναι κάτι στιγμές που τα πάντα χάνονται
Και τότε το πρόσωπό σου είναι το μόνο που υπάρχει
Και φωτίζει το δωμάτιο.

Ο χρόνος σταματά και αρχίζει τ’ όνειρο
Η ματιά σου και η δική μου γίνονται ένα
και αναπνέουμε στον ίδιο ρυθμό.

Όπως τότε, θυμήσου, στο μικρό δωμάτιό σου.
Ένα τραγούδι να πλανιέται στον αέρα
και ‘μεις ν’ ακούμε μόνο τον απόηχο.

Να ζούμε και να αισθανόμαστε, τι όμορφες μέρες!
Εσύ και ‘γω αγνοώντας τα λόγια των άλλων
Και προχωρώντας όπως εμείς νομίζουμε.
Και ξαφνικά κάτι θα σπάσει
και η μαγεία θα χαθεί.
Το ξέραμε κι οι δυο απ’ την αρχή
Στο χέρι μας όμως είναι να ζήσουμε.
Έλα λοιπόν, ας προσπαθήσουμε
έναν δικό μας κόσμο για να χτίσουμε!
ΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ, ΜΑΖΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΕΡΙ!

ENDLESS LOVE
15/1/1988

Τα μάτια σου δυο άστρα, που όταν,
όταν τα κοιτάω
σταγόνες μοιάζουνε βροχής
που μέσα τους κυλάω
και γίνομαι τριαντάφυλλο
αηδόνι τρομαγμένο
στην αγκαλιά σου κρύβομαι
τον Έρωτα να βρω.

Το άγγιγμά σου τ’ απαλό
η ζέστη του φιλιού σου
μου δίνει δύναμη να ζω
τ’ αστέρια ν’ αγκαλιάζω
και γίνομαι τριαντάφυλλο
αηδόνι τρομαγμένο
στην αγκαλιά σου κρύβομαι
τον Έρωτα να βρω.

ΚΑΠΟΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ
28/8/1988

Αγάπη είναι ένα φιλί
στου φεγγαριού το φως
Αγάπη είν’ αγκάλιασμα
και πόθος μας κρυφός.

Στα νειάτα ο Έρως έρχεται
με πάθος και ορμή
μα φεύγει γρήγορα πολύ
κι αφήνει πίσω μια βροχή.

Μα σαν τα χρόνια αργοκυλούν
η αγάπη έρχεται σαν φως
σαν ήλιος γύρω μας ζεστός
να μας χαρίσει μια στιγμή
του Έρῳ τη στερνή πνοή.

Γιατί σαν φύγει η ξεγνοιασιά
μένει μονάχα η ζεστασιά
που μας ενώνει ως τα στερνά
τους δυο μας, αγάπη μου, παντοτινά.

ΕΣΥ
28/8/1988

Μου χάρισες ελπίδα και πνοή
όνειρα, έρωτα και τρέλα
Μου ζήτησες μόνο να σ’ αγαπώ
και μ’ έκανες θεά από κοπέλα.

Τ’  αστέρια, το φεγγάρι σε δρόμο φωτεινό
η θάλασσα κι ο ήλιος, στα μάτια σου στολίδια
Περπάτησα μαζί σου δρόμο μοναδικό
που μ’ έφερε, μαζί, σε μέρη μαγεμένα.

Σ’ αγάπησα από τότε κι ακόμα σ’ αγαπώ
μου χάρισες εσένα κι ότι πιο δυνατό
και μ’ έκανες να νιώσω κάποιο σου μυστικό
που μ’ έφερε στα ουράνια
μόνο μαζί σου, και για πάντα.

Συνειρμός
1989

Δυο τριαντάφυλλα και μια καρδιά
φωτογραφία; Κάποια παλιά
εγώ, εσύ…
ανάμνησες, πικρές, γλυκιές,
εικόνες στο νου, ίσως του χτες
περίεργες μέρες, πίκρες, χαρές
κάποτε σκέφτεσαι «ίσως να φταις!»
Μα όλα αλλάζουν• καλά και κακά
συνήθεια είναι•
η ζωή περνά!
Είδαμε, κάναμε, κλάψαμε κιόλας
όπως γελάσαμε, όπως γλεντήσαμε
Όμως αλήθεια, κάτι είν’ αταίριαστο
πάντα κάτι κενό
Όλοι μας ας το παραδεχτούμε
πάντα κάτι κενό.
Τι φταίει άραγε;
Αποξένωση; Τεχνολογία; Επιβίωση;
Γίναμε κτήνη, ρομπότ, απάνθρωποι…
Λίγοι μένουν ακόμα
Πρέπει να φύγουμε όσο είναι ώρα…
Στη φύση μόνο εκεί…!
Ή μήπως κάπου αλλού…;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
1988

Η ευτυχία ξανάρχεται μέσα απ’ τα χείλη σου
στα μάτια σου βλέπω την καρδιά μου
ταξίδια ο νους κάνει στα χέρια σου
ας βγουν για μια φορά αληθινά τα όνειρά μου

Μια αγάπη όλη η ζωή μου
μα πάντα θλίψη στην ψυχή μου
γιατί να είναι πάντα έτσι
ψεύτικα όνειρα, άψυχες οπτασίες
γιατί η αγάπη να υπάρχει μόνο στις φαντασίες…

Ήσουν το παν, το κάθε τι
σ’ ευχαριστώ που μου ‘μαθες
αυτό που λέγεται ζωή
θα σ’ αγαπώ για πάντα.

Σαν Όνειρο
1988

Σαν ήλιος καλοκαιρινός
πέφτεις μες στην καρδιά μου
γεμίζεις φως τους φόβους μου
φλογίζεις τα όνειρά μου

(Η αγάπη μας παντοτινή
 ζούμε κάθε στιγμή της)

Έλα να φύγουμε μαζί
μακριά σ’ άλλα λημέρια
να πάμε σ’ αμμουδιές ξανθές
γυμνοί κάτω απ’ τ’ αστέρια.

Έχει διαβαστεί 319 φορές
ΑΡΓΥΡΑΚΗ ΒΟΥΛΑ
Προηγούμενο άρθρο
ΑΡΓΥΡΑΚΗ ΒΟΥΛΑ
ΑΤΣΑΒΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Επόμενο άρθρο
ΑΤΣΑΒΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 6 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα