Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σύνδεση

ΒΟΓΙΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ

print
email
ΒΟΓΙΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο Αχιλλέας Βογιατζόπουλος γεννήθηκε στο Μακρυχώρι Καβάλας. Ήταν έγγαμος και είχε μια κόρη. Είχε τελειώσει τη σχολή Ν.Ο.Ε του Α.Π.Θ και υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός. Ειδικεύτηκε στην ασφαλιστική οικονομία και ως ασφαλιστής διακρίθηκε διεθνώς. Ήταν επίτιμος πρόεδρος της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ασφαλιστικών Πρακτόρων». Συμμετείχε ως μέλος στην επιτροπή ιδιωτικής ασφάλισης του Υπουργείου Ανάπτυξης.

Υπήρξε μέλος της νομοθετικής επιτροπής του Υπουργείου Ανάπτυξης, καθώς επίσης σύμβουλος και πρόεδρος πολλών συνδέσμων και σωματείων. Από τα φοιτητικά του χρόνια, ασχολήθηκε με τα γράμματα δημοσιεύοντας έργα του σε εφημερίδες και περιοδικά. Είχε τιμηθεί με το «Βαφοπούλειο Βραβείο Ποίησης», με το Α΄ «Βραβείο Νέων Λογοτεχνών» από τη «Μουσική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος» και με το Α΄ βραβείο από το «Κέντρο Πολιτισμού Ελλάδος». Με το Α΄ Βραβείο από το «Πανελλήνιο Φεστιβάλ Τραγουδιού».

Επίσης έλαβε τιμητική διάκριση από το «Διεθνές Πνευματικό Κέντρο» του Γιοχάνεσμπουργκ για παραδοσιακή ποίηση. Τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο από το «Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Θερμαϊκού». Έχει τιμηθεί επίσης με το βραβείο από τους «LAIONS» και από τον «Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος». Έχει συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και τελευταία στην ανθολογία των Βαλκανίων ποιητών. Πρόσφατα είχε τιμηθεί από την «Ένωση Λογοτεχνών Βαυαρίας» με το διεθνές βραβείο γραμμάτων. Τον Δεκέμβριο του 2003 τον βράβευσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης με χρυσή πλακέτα και περγαμηνή. Έχει γράψει το 1985 το Δοκίμιο «Η Μάνα» (ποιητική συλλογή ), το 1990 και το 1992 σε Β΄ έκδοση «Ο ερχόμενος», το 1995 η «Σκακιέρα» ποιητική συλλογή και το 2002 το «Μικρό οδοιπορικό», επίσης ποιητική συλλογή.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2000

Εσένα που οι Θεοί έπλασαν
στον κόσμο όλον πρώτη,
με περισσή αξιοπρέπεια,
δασκάλα της αρετής και της σοφίας,
Πάντα αδούλωτη και ΛΕΥΤΕΡΗ
στο πνεύμα, στην ψυχή, στην σκέψη
την μέση ποτέ να μην λυγίσεις
στον ξενόφερτο τον πλούτο τον μωρό.
Τροφό αδίστακτων κολάκων,
ποτέ μην γίνεις υποτακτική
στα πλούσια στα στραφτερά τραπέζια
γιατί και τα λογής λουλούδια.
Που κοσμούν αυτά είναι μολυσμένα
κράτα τον εαυτό σου αψηλά,
Αληθινό, αμόλυντο, μεγάλο,
κάλλιο ορθή, περήφανη, αυτούσια,
Με την λιτή, την δική σου την ζωή
πανώρια, απέριττη και ΕΛΕΥΘΕΡΗ,
παρά των σκύλων μερτικό
του «κλότσου και του μπάτσου».

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Κατέβασα τα μάτια απ’ τον Ουρανό
για να ανεβάσω το πνεύμα στ’ αστέρια,
ύψωσα τα χέρια μου στον Ουρανό
για να κάμω την ψυχή τραγούδι…
Σαν άκουσα το κελάϊδημα τ’ αηδονιού
χωμένο μέσ’ τις φυλλωσιές που παίζαν με τον ήλιο,
την μουσικήν του μάζωξα και την χρυσήν λαλιά του
και ποίημα την έφτιαξα με στίχους και με λόγια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

Η ΚΥΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Η μπλε απόχη του κόσμου είσαι.
Μια δαντέλα πολυσχήματη
στην ποδιά της γης
ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Μια πίκρα χαρούμενη
σε καλπάζουσα αφρισμένη φοράδα.
Είσαι ο ΈΡΩΤΑΣ
που δεν αμάρτησε και δεν πέθανε.
Ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Ένα ξέφραγο αμπέλι είσαι
που τόσα και τόσα χρόνια
σε τρυγούν χωρίς τελειωμό.
Ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Μια υπερκόσμια αρχόντισσα
που στα στραφτερά σου ανάκτορα
τον Εύρυκρείοντα φιλοξενείς
και κείνος πάνω στο άρμα του
με τους ορμητικούς ίππους
και την τρίαινα την απαστράπτουσα
για σένα καυχιέται
πως είσαι ή ομορφότερη και δυνατότερη,
αυτοκρατόρισσα σ’ όλην την Οικουμένη
Ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Μια τεράστιά παλάμη είσαι
κατάσπαρτη απ’ αστραφτερά διαμάντια.
Είσαι ή Κίρκη ή μάγισσα
που όποιον αγγίζεις δικός σου γίνεται
κι αυτόν που φεύγει ο νόστος τον κατατρώγει.
Ποια είσαι κυρά Θάλασσα;
Η Μητέρα του κόσμου είσαι
εσύ μας γέννησες,
εσύ μας μεγάλωσες,
εσύ μας αγάπησες,
μας έδωσες ψωμί όταν πεινούσαμε
και νερό όταν διψούσαμε.

ΕΡΩΤΙΚΟ

Θεσσαλονίκη, σήμερα ξανά
γαλάζια άνοιξη,
και το φιλί άλλαξε στόμα,
μπήκε το φως απ’ την ρωγμή
να, πού το ρόδο πάλι ανθεί
μέσ’ της καρδιάς το δώμα.
Λίγα τα ίχνή απ’ την αχλύ,
η αδυσώπητη σιωπή
παρηγοριά στον πόνο,
άρπαξε των αγγέλων τα φτερά
κι έχτισε μια ζεστή φωλιά
για μας τους δυο μόνο !

Η ΓΕΝΝΗΣΗ
(Στην κόρη μου Δήμητρα)

Χρυσοφόρα ανατολή
πρώτη πρωϊνή ηλιαχτίδα,
γλυκορόδισμα ουρανίων τόξων
γόνε τρυφερέ πρωτόφερτε
φθόγγε γοερέ ελπιδοφόρε,
σταγόνα φωτιάς,
στιγμούλα ζωής,
θείο αγλάϊσμα ,
τρυφερό καλωσόρισμα.
Όταν το πρωτοβλέφαρο τρεμόπαιξες,
δύο μικρά ηφαίστεια
χοροπηδώντας άστραψαν
κι ο κυρ – Κόσμος σ’ αγκάλιασε
ένα χρυσό ρολόγι
με δείκτες αδαμάντινους
τον χρόνο άρχισε
με λεπτομέρεια να μετρά…
Και συ, καβάλα
στον φτερωτό σου Πήγασο,
καλπάζεις ασταμάτητα
να κατακτήσεις τη ζωή …

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Ανέσπερο φως αδαπάνητο,
ωδή της ψυχής,
των ονείρων ανεξιχνίαστο πάθος,
βλέφαρο του φεγγαριού ακτινοβόλο,
μοσχοβολή αγριοτριαντάφυλλου,
των ανοίξεων απόσταγμα,
αυγινή αύρα δροσόλουστη,
χλοϊσμένη ήβη αναμάρτητη,
ηλιαχτίδα χρυσοφτέρουγη,
δέηση αγγέλων εωνθινή,
άσαρκη ηδονή ανελέητη,
πνοή, ζωής αστείρευτής,
μελωδία αυλού εράσμια.
Βυζαντινέ ύμνε ανέπαφε,
των χειλέων, άγιε πόθε,
έκρηξη της καρδιά
ΑΓΑΠΗ!

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Πού να πρωτοπάει κανείς
σε ποιους περικλεείς ναούς και αρχονταρίκια,
ποιους ύμνους και ποιες προσευχές
να αναπέμψει στα ουράνια;
Τα όνειρα έγιναν δράμα
κι εγώ κυνηγάρης
σε δρόμο δύσβατο
μάχομαι το ακατόρθωτο…
Πότε θα ξυπνήσει ο Βασιλιάς
κι ο Δεσπότης με τα’ Άγια
να κοινωνήσει τους χριστιανούς,
τους μάρτυρες του κόσμου !
Παραμένων εραστής του ονείρου,
περιπλανώμενος στην περιούσια πόλη,
της ακαταμαχήτου Ορθόδοξίας,
της ανυπερθέτου ομορφιάς
της ανυπερθέτου ομορφιάς
«πρεσβυτάτης και Λογίας»
Χαίρε, Θεσσαλονίκη, χαίρε!


Μ. ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

ΕΡΩΤΑΣ

Βέβηλα όνειρα
που με ταξιδεύετε
στη μαγεία
των ηδυπαθών αισθήσεων
μέσα σε πορφυρές κάμαρες,
με τα πληγωμένα φιλιά
και τα ρίγη να θωπεύουν,
τα ροδαλά λαγόνια της ηδονής…
Εκεί απόθεσα
την τελευταία μου υποκρισία ,
τώρα είμαι όμοιος
με τον γεννήτορά μου
ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!!!

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

Κοσμοθαλάσσι δαιμονισμένων
σε μια παλίρροια εικόνων,
με τους κώνους αντεστραμμένους
στις εστίες των οραμάτων…
Ήχοι γοεροί, με τα τύμπανα να χορεύουν
«κύμβαλα αλαλάζοντα»
ενώ στρατιές ατόμων οδηγούνται
σε πολικούς σχηματισμούς,
μ’ έναν αριθμό στο πέτο,
στα παμπόρια , στις φάμπρικες,
στις λογής εργασίες,
στης νύχτας τους θελγικούς ορισμούς,
κι ύστερα αποσύρονται
για να μην σκέπτονται …
και να μην θυμούνται !

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟ

Σήμερα ο άνθρωπος αντάμωσε τον εαυτό του,
Ο άνθρωπος αυτός ο « ΜΕΓΑΣ»
Ο άνθρωπος εγώ, ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»
Ο άνθρωπος αυτός ο «ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ»
Ιδού ο άνθρωπος έρχεται
Απαστράπτων περίβλεπτος
Όλβιος κι αγαλλιών
Χαράσσοντας της Ειρήνης την ευθεία.
Δόξα στον Θεό
Δόξα στον Θεό
Δόξα στον άνθρωπο τον Θεϊκό.
Σωροί οι μπόμπες
Σωροί τα τουφέκια τα’ άχρηστα
Τα παλιοσίδερα των τανκς
τα χίλια δυό πυρηνικά « παιχνίδια »,
Πεταγμένα στα μέρη τ’ άκαρπα
Κι απέ κάτω ψυχορραγούν
Της γης οι καταραμένοι!!!
Ούτε σκέψη ούτε μνήμη
Πότε δεν θα ταράξουν
Της γης μας την γαλήνη
«Αλήθεια σας λέγω»…
«¨Αλήθεια σας λέγω»…
Ο άνθρωπος, αυτός Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Ο άνθρωπος που προφητεύω
Οδεύει προς εμάς!!!

ΔΩΣΕ ΜΟΥ

Τ’ άστρινα μάτια σου
δώσε μου
για να σ’ εύρω μέσα
στις αρίφνητες αγγέλες
των ονείρων μου…
Τα χείλια σου τα μισοφέγγαρα
δώσε μου
για να ρουφήξω όλη
την ηδονή, των ουρανίων
αισθήσεων .
Τις τριανταφυλλένιες παλάμες σου
δώσε μου
να τις κάμω κροντήρι
της μέθυσης καρδιάς μου.
Κι εκείνη την φλόγινη σφαίρα σου
δώσε μου
π’ ανάμεσα στις δυό κορφούλες σου
κρύβεις
για να γίνω μια τεράστια λαμπάδα
που θα ζεστάνει τις πατούσες
του Θεού!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ « ΣΚΑΚΙΕΡΑ»

Εθελότυφλοι, γενεά μωρών,
μια στήλη από σκοτάδι,
πέτρες κατατεμαχισμένες
που κύλησαν στο βάραθρο των καιρών
Με όσο πείσμα κι αν πολεμούν
τις τελευταίες του αναλαμπές περνούν
το τέλος τους είναι πια,
μια΄΄ λιχάδα ΄΄μια μικρή δρασκελιά…

Εμπρός εμπρός ¨Δεύτε λάβετε φως¨
βγείτε απ’ τα σκοτεινά σας ορυχεία ,
πολεμείστε τους εαυτούς σας,
ηττηθείτε για να νικήσετε…
Για το καλό των δικών σας απογόνων,
στους αιώνες των αιώνων .
Αδέλφια της γης,
δώστε τα χέρια,
αγκαλιαστείτε και φιληθείτε
σήμερα είναι ή μέρα της ΑΓΑΠΗΣ
Ένα κοσμοχαμόγελο και μόνο
φτάνει, αν ανθίσει,
τους ολετήρες ,όλου του κόσμου
να γκρεμίσει!
Έτσι, ο ΘΕΟΣ θα επιστρέψει στον Εαυτό του…
Και ο Άνθρωπος στον Άνθρωπο !...

Το τέλειο σώμα

Φορούσες το ένδυμα
της γης και του ουρανού,
απτόητη και ανίκητη,
με τα' άπλεκα μαλλιά
χρυσά αστέρια στον άνεμο.
Οι τεθλασμένες και οι καμπύλες
έδιναν την αρμονία του σχήματος
και προκαλούσαν δέος,
η ελευθερία των κινήσεων έθελγε,
το ολόγυμνο εκρηκτικό σου σώμα
τρεμάμενο καταπράσινο φύλλο
στο φως του πρωινού ήλιου,
δονούσε την ψυχή του ποιητή
κι ανάβλυζε επιθυμίες ελοχεύουσες…
Η ψυχή σε πλήρη αγαλλίαση
κρατούσε την αφή τρεμάμενη.
Η συμμετρία του τέλειου
δέσμευε την παρόρμηση
και τα ευφρόσυνα όνειρα.
Ο έρωτας ταυτισμένος με την έκπληξη
ανέπεμπε δεήσεις εκστατικός
όπως ο γλύπτης στέκει έκθαμβος
μπροστά στην τελειότητα της δημιουργίας.
Σήμερα δεν αμάρτησα!!

Ο άνθρωπος, αυτός ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Ο άνθρωπος που προφητεύω
Οδεύει πρός εμάς!!!

Η γέννηση
(Στην κόρη μου Δήμητρα)
Χρυσοφόρα ανατολή
πρώτη πρωινή ηλιαχτίδα,
γλυκορόδισμα ουράνιων τόξων•
γόνε τρυφέρε πρωτόφερτε,
φθόγγε γοερέ ελπιδοφόρε,
σταγόνα φωτιάς,
στιγμούλα ζωής,
θείο αγλάϊσμα,
τρυφερό καλωσόρισμα.
Όαν το πρωτοβλέφαρο τρεμόπαιξες,
δυό μικρά ηφαίστεια
χοροπήδώντας άστραψαν
κι ο κυρ - Κόσμος σ’ άγκάλιασε•
Ένα χρυσό ρολόγι
με δείκτες αδαμάντινους
τον χρόνο άρχισε
με λεπτομέρεια να μετρά...
Και συ, καβάλα
στον φτερωτό σου Πήγασσο
καλπάζεις ασταμάτητα
να κατακτήσεις τη ζωή!...

Έχει διαβαστεί 116 φορές
ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Προηγούμενο άρθρο
ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
ΒΟΣΔΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Επόμενο άρθρο
ΒΟΣΔΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 39 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα