Τρίτη 26 Μαρτίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

print
email
ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο Δρ. Ευστάθιος Χαϊτίδης γεννήθηκε στους Πύργους Εορδαίας του νομού Κοζάνης τον Δεκέμβριο του 1935. Εξαιτίας του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το έτος 1945 δεν επισκέπτεται κανένα δημοτικό σχολείο.

Τον Απρίλη του 1944 λαμβάνει χώρα η γενική πυρπόληση του χωριού, όπου χάνει ολόκληρη την οικογένεια του πλην τον πατέρα του. Το έτος 1945 μεταφέρεται οριστικά στη σημερινή Χαρίεσσα Ναούσης. Το 1946 σε ηλικία 11 ετών επισκέπτεται την πρώτη Δημοτικού με δάσκαλο τον Ψάλτη του χωριού.

Το έτος 1956 απεφοίτησε από το γυμνάσιο Ναούσης. Μετά την στρατιωτική του θητεία και το έτος 1960 ξενιτεύτηκε στην Γερμανία με την ελπίδα ή να σπουδάσει ή να προκόψει στην ξένη. Τον χειμώνα 1960-61 εγγράφεται στην οδοντιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου και το 1966 τελειώνει τις σπουδές του. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους εκλέγεται πρόεδρος των Ελλήνων φοιτητών και επιστημόνων στο Μόναχο.

Το 1969 αναγορεύεται Διδάκτωρ στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Επί οκτώ έτη εργάζεται ως βοηθός οδοντιάτρου σε διάφορα μέρη της Γερμανίας. Το 1975 εγκαθίσταται στο Μόναχο με το δικό του ιατρείο. Το 1977 γίνεται μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Πράξις και Επιστήμη. Την περίοδο 1981-82 εκλέγεται πρόεδρος των Ελλήνων Ακαδημαϊκών του Μονάχου. Το 1988 επιστρέφει με τη σύζυγο του και τα πέντε παιδιά του στην ΕΛΛΑΔΑ, εργάζεται στη Θεσσαλονίκη και από το έτος 1997 στο Πανόραμα ως οδοντίατρος. Ερασιτεχνικά ασχολείται με δημοσιεύσεις κυρίως Ελληνοκεντρικά, για την φύση και το περιβάλλον καθώς επίσης και με την ποίηση.

ΤΟ ΑΝΘΟΣ

Άνθος είμαι και μυρίζω άνθος είμαι και μπορώ
των ανθρώπων τις ψυχούλες πάντα να τις  συγκινώ.
Πρώτα με χαϊδεύουν όλοι κι ανασαίνουνε βαθιά
στα πνευμόνια τους να φτάσει η δική μου ευωδιά.

Άλλοι με κοιτούνε πάλι με τα μάτια ανοιχτά
με θαυμάζουν κι απορούνε με την τόση ομορφιά.
Όλοι τους με συμπαθούνε ξέροντας πολύ καλά
αν με κόψουν θα πεθάνω δε θα μ’ έχουνε ξανά.

Σκέψου όταν θα με κόψεις να’ χεις λόγο σοβαρό
μη με βάλει να στολίζω τα δοχεία με νερό.
Με χαρίζετε στη γέννα στη γιορτή και τη χαρά
στα κορίτσια και τους νέους π’ αγκαλιάζονται σφιχτά.

Έτσι ο έρωτας καρπίζει στων ανθρώπων τη ζωή
το βλαστό τους να δεχτούνε με χαρά ένα πρωί.
Και τα σπίτια σας στολίζω τις αυλές και τους αγρούς
και τα στήθη της κοπέλας δύο μήλα θησαυρούς.

Στους λόγγους και τις ρεματιές στα βράχια, στις χαράδρες
παντού γυρεύουν να με βρουν ερωτευμένοι άνδρες.
Άνθος είμαι και μυρίζω και κομμένο σαν βρεθώ
για τον έρωτα χαλάλι στο δοχείο αν θα μπω.

ΆΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΈΡΩΤΑΣ

Αφροδισία κι’ άνοιξη αντάμα περπατάνε
όλον τον κόσμο χτίζουνε και την ζωή κρατάνε.
Το παλικάρι απ’ την μια κι’ η κόρη απ’ την άλλη
τον έρωτα τους τραγουδούν, της Αφροδίτης κάλλη.

Αγάπη, πάθος και χαρά, παρέα βηματίζουν
και με σφιχταγκαλιάσματα, το σπιτικό τους χτίζουν.
Ο νιος γεμάτος όνειρα, παρόμοια κι’ η κόρη
πηδούν, παλεύουν, σμίγουνε και σείονται τα όρη.

Αυτά ορίζει η φύση μας και οι Θεοί το ξέρουν
την άνοιξη οι άνθρωποι, πολλούς καρπούς θα φέρουν.
Το σπίτι γέμισε παιδιά, ζωή, φωνές και κλάμα
κι ο έρωτας καμάρωνε, να βλέπει αυτό το χάρμα.

Την κοίταξε, την φίλαγε κι από χαρά πετούσε
την σύντροφο που διάλεξε, που τόσο αγαπούσε.
Τα δυο της μήλα χάιδευε, σκέτη φωτιά το στόμα
αγκαλιασμένοι βρέθηκαν στο δροσερό το χώμα.

Άνοιξη είναι βλέπετε και η ζωή ανθίζει
σε λίγο θα’ ναι ο καιρός, που η κοιλιά καρπίζει.
Μα η ζωή που έρχεται, κι αυτή αγάπη θέλει
κι ο έρωτας χαμογελά, κοιτώντας το κοπέλι.

Αυτή είναι η άνοιξη, αυτή είναι η φύση
αν τώρα δεν ερωτευτείς, τι θέλεις και τη ζήση;
Το άρωμα της Άνοιξης, το χάδι της κοπέλας
αυτά μεθούσε την ψυχή, την πάνε ως την Πέλλα.

Ο έρωτας σε κάνει Αλέξανδρο !

ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ

Έρωτας είναι η έλξις των ανθρώπων π’ αγαπούν
με μανία προσπαθούνε κάπου να συναντηθούν.
Ω! ΕΡΩΤΑ ανίκητε τον πόλεμο στη μάχη,
εμείς με σε ριζώνουμε γινόμαστε σαν βράχοι.

Με τους αγώνες της ζωής ο έρωτας φουντώνει
και μ’ ευκολία τις ψυχές στον ουρανό σηκώνει.
Όταν ο ΕΡΩΣ έρχεται κανέναν δε ρωτάει,
του κόσμου τα εμπόδια διαλύει και σκορπάει.

Σ’ έβλεπα, δεν χόρταινα, ήμουν ευτυχισμένος
χωρίς εσένα μάτια μου στον κόσμο πεθαμένος
Σε λαχταρώ ψυχούλα μου το σώμα σου να σφίξω
τα δυο σου μήλα τα γλυκά στο στήθος μου να μπήξω.

Τα χάιδευα, με έλιωνες σε φίλαγα στο στόμα
και τη φωτιά μου έσβησα μπαίνοντας μες το σώμα.
Σφιγγόμασταν, γινόμασταν με τις ψυχές  κουβάρι
έτσι μα θέλουν οι ΘΕΟΙ κόρη και παλικάρι.

Τον σπόρο που σου έδωσα και τον καρπό σου παίρνω,
δικό σου δημιούργημα στον κόρφο σου τον φέρνω.
Με των ΘΕΩΝ μας τις ματιές σου δίδω το βλαστάρι,
που γέννησες και χάρισες του ΕΡΩΤΑ τη χάρη.

Ω! ΕΡΩΤΑ, ανίκητε που τη ζωή γλυκαίνεις
του κόσμου τις αναποδιές εσύ τις ομορφαίνεις.
Όλοι σε περιμένουμε σφοδρά σε λαχταρούμε
μόλις θα μπούμε στη ζωή μας κάνεις να χαρούμε.

Εσύ κι αν είσαι ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ του κόσμου,
εσένα θέλω συντροφιά σαν φίλο μου και φως μου.

Έχει διαβαστεί 267 φορές
π. ΧΑΛΒΑΤΖΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Προηγούμενο άρθρο
π. ΧΑΛΒΑΤΖΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΧΑΡΗ ΚΟΡΙΝΑ
Επόμενο άρθρο
ΧΑΡΗ ΚΟΡΙΝΑ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Επισκεψιμότητα