Τρίτη 26 Μαρτίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΧΑΡΗ ΚΟΡΙΝΑ

print
email
ΧΑΡΗ ΚΟΡΙΝΑ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Κορνηλίας Παπάζογλου. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1948 και μεγάλωσε στο Κόσμιο Κομοτηνής απ' όπου κατάγονται οι γονείς της. Είναι φιλόλογος και εργάζεται στο 1ο Γυμνάσιο Κομοτηνής.

Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές : "Ποιητικές Σελίδες" πρώτος κύκλος 1985, "Ποιητικές Σελίδες" δεύτερος κύκλος 1990, "Φως" 1994, "Μεθέξεις" 2003.

Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συγγραφέων-Λογοτεχνών, του συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της International P.E.N. Foundation της Αγγλίας και της Παγκόσμιας Ακαδημίας Τεχνών και Πολιτισμού των Η.Π.Α.

Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με : Έπαινο και Γ' βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Συγγραφέων-Λογοτεχνών, Β' βραβείο (αργυρό μετάλλιο) από τον Πνευματικό και Εναγή Σύλλογο "Άλκης Ροδινός" και το λογοτεχνικό περιοδικό "Το κουτί της Πανδώρας", Γ' βραβείο (χάλκινο μετάλλιο) από τη Χορωδία και ορχήστρα Νέων σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, Α' βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών στους Ζ' Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών, Α' βραβείο για την ποιητική συλλογή "Φως" από το λογοτεχνικό περιοδικό "Πολύπτυχο" και για το ποίημα "Ειρήνη! Λύτρωση!".

Το 2000 βραβεύτηκε με το διεθνές λογοτεχνικό βραβείο "Ποιήτρια της Χιλιετίας" από τη Διεθνή Ακαδημία Ποιητών, στην Ινδία, για όλο το ποιητικό της έργο. Το 2001 βραβεύτηκε με το διεθνές λογοτεχνικό βραβείο "Περιστέρι της Ειρήνης" από το ANSTED UNIVERSITY και την Εταιρία Λογοτεχνών Μελβούρνης, στην παγκόσμια Ημέρα Ποίησης της Αυστραλίας, για τα ποιήματα : "Θράκη" και "Αναδύεσαι".

Το 2002 της απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος "Διδάκτωρ της Λογοτεχνίας" (Litt. D.) από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού των Η.Π.Α. Η απονομή έγινε στο 22ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποιητών που διοργανώθηκε από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού των Η.Π.Α. στη Ρουμανία. Το 2002 επίσης βραβεύτηκε με το διεθνές λογοτεχνικό βραβείο "EXCELLENCE IN WORLD POETRY" από τη Διεθνή Ακαδημία Ποιητών της Ινδίας. Η απονομή του βραβείου έγινε κατά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης στην Ινδία το Δεκέμβρη του 2002.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Λογοτεχνών της απένειμε Περγαμηνή "Τιμής Ένεκεν" για το λογοτεχνικό της έργο. Τιμητικά διπλώματα της απονεμήθηκαν και από διάφορους άλλους πολιτιστικούς φορείς, καθώς και από την Εταιρία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής, το Σύνδεσμο Φιλολόγων Νομού Ροδόπης και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Κοσμίου.

Παρουσίαση του έργου της έγινε στην Πρώτη Πανελλήνια Ολυμπιάδα Πνεύματος στην Αρχαία Ολυμπία που διοργανώθηκε από τη μηνιαία Επιθεώρηση Τέχνης και Γραμμάτων "Νουμάς" 1995. Συμμετείχε στο 20ο Παγκόσμιο συνέδριο Ποιητών που διοργανώθηκε από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού των Η.Π.Α. στη Θεσσαλονίκη το 2000.

Συνεργάζεται με εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε Ποιητικές Ανθολογίες στην Ελλάδα και σε Παγκόσμιες Ανθολογίες Ποίησης στο εξωτερικό. Έχει βιογραφηθεί στο βιβλίο :"International who's who of professional and business Women" από το Αμερικάνικο Βιογραφικό Ινστιτούτο και στο βιβλίο : "Δυο χιλιάδες διακεκριμένοι διανοούμενοι του Εικοστού Αιώνα" από το Διεθνές Βιογραφικό Κέντρο του Cambridge.

ΦΩΣ

ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ

Όταν ενώνεσαι
με τ’ ουρανού
τη σκέψη,
όταν ακούς
τους ύμνους
των αγγέλων
και των μαρτύρων
τα ωσαννά,
όταν παίρνεις
το θείο βιολί
και τραγουδάς
την αγάπη,
μη φοβάσαι
την οργή,
την πονηριά,
το φθόνο.
Έχει η ψυχή σου
λάμψη
που θαμπώνει
τα σκοτάδια
του κακού
κι ο δρόμος
ανοίγεται μπροστά σου
ελεύθερος,
με χορωδίες αγγέλων
προπομπούς
της πορείας σου
και με τις αχτίδες
των άστρων
να φέγγουν
το ατελείωτο
ταξίδι σου.

ΣΕ ΞΕΧΑΣΑΝ

Τα φτερά της αδικίας
απλωμένα
πάνω απ’ τη γη.

Θρήνοι ακούγονται,
σπαραγμοί
απ’ των δικαίων
την ψυχή.

Άγρια θηρία
οι άδικες ψυχές
καταβροχθίζουν
τη χαρά των αθώων.

Σε ξέχασαν,
Χριστέ μου,
παραδέρνουν
στ’ αδιέξοδα
και στους
τρικυμισμένους
ωκεανούς.

Σε ξέχασαν,
Χριστέ μου,
γι’ αυτό
θρήνος
και οιμωγή
στην απελπισμένη
γη.

ΔΕΚΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ….

Σκοτείνιασε η γη.
Οι άνθρωποι
σκοτώνονται,
σέρνονται
στα σκοτάδια,
υπηρέτες του κακού.

Λάμπει γύρω
το φως.
Ας διεισδύσει
στις νεκρές ψυχές
και όλοι,
δέκτες του φωτός,
ν’ ακούσουν
τους ύμνους
των αγγέλων
και να ζήσουν
στη γαλήνη
της ψυχής
των άστρων.

ΕΝΑ ΦΩΣ…

Βιολιά ακούγονται,
τ’ άστρα χορεύουν
στης δικαιοσύνης
το ρυθμό.

Οι άνθρωποι
έδωσαν τα χέρια
έστρωσαν τραπέζια
και χόρτασαν
οι πεινασμένοι.

Όλοι μαζί, ενωμένοι,
αδέρφια,
υμνούν τον Κύριο
κι ένα φως
αναβλύζει
από κάθε ψυχή.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ « Μια σφαιρική προσέγγιση στην προσωπικότητα της ποιήτριας Κορίννας Χάρη και στο έργο της» του Ευάγγελου Ρόζου, λογοτέχνη-κριτικού.

«Εξελίχτηκε με τα χρόνια και τη συνεχή επεξεργασία της τεχνικής της σε μια κορυφαία ποιήτρια με επίκεντρο τη θρησκευτικότητα και τη μεταφυσική αναζήτηση, που εκτός των άλλων εκφράζεται με τη φωτεινότητα, το φως, τη διαφάνεια και την καθαρότητα στόχων και προθέσεων».

«Ανυψώθηκε σε μια πρωτότυπη υμνωδό του θεϊου και ακόμα περισσότερο σε μια ιδιότυπη εκφράστρια της θεότητας».

«Είναι μια στρατευμένη ποιήτρια- με την υψηλότερη έννοια του όρου-στην υπηρεσία του καλού, της ομορφιάς και της αλήθειας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΡΙΤΙΚΕΣ

«Είσαι ένα χρυσό περιστέρι της ειρήνης και μια φιλόσοφος που ασχολείται με την κριτική ομορφιά». Syed Ameeruddin, ινδός ποιητής.
Για ανθολόγιο από τις συλλογές «Φως» και « Μεθέξεις».

« Ένιωσα ρίγος συγκίνησης απ’ το βάθος της γνώσης σου και τον εύστοχο τρόπο που την εκφράζεις».
Zustice S. Mohan, ινδός ποιητής.
Για ανθολόγιο από τις συλλογές «Φως» και «Μεθέξεις».

«Δίνετε διάσταση στην ποίησή σας αφού εκφράζεται τον άνθρωπο μέσα από τα προβλήματά του».
Μιχάλης Σταφυλάς, λογοτέχνης.
Για τη συλλογή «Φως».

«Ποίηση βαθιά ανθρώπινη, πλούσια σε λυρισμό, λεκτικό πλούτο, φιλοσοφική διάθεση, στοχαστική λάμψη, ποιητική χάρη και ομορφιά που προβάλλει πηγαία μέσα από το ποιητικό της ανθοκήπιο, σ’ ένα ανθογυάλι του λόγου με της αγάπης τη χάρη και του χρέους. τη συνείδηση».
Τέλης Τσάκωνας, λογοτέχνης.
Για τη συλλογή «Φως».

ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΜΕΘΕΞΕΙΣ»

Τα σκήπτρα της αγάπης

Το άστρο της ψυχής σου,
φως χρυσογάλαζο,
ενώνεται
με της ψυχής μου τ’ άστρο.

Πορευόμαστε
στη σφαίρα του ασύλληπτου.

Φωτεινές ψυχές αιωρούνται
στην αρμονία της θεϊκότητας.

Το φως της ψυχής μας ενωμένο
ανταμώνει τη συμπαντική πνοή.

Η γνώση αποκαλύπτεται

Τα μηνύματα του καλού
ενώνονται με τη σκέψη μας.

Άγγελοι του φωτός
επιστρέφουμε στη γη
με τα σκήπτρα της αγάπης.

Καθρέφτης

Στον καθρέφτη του σύμπαντος
αντικρίζω το είδωλό μου.
Όλες οι σκέψεις, οι πράξεις,
τα αισθήματά μου
αντικατοπτρίζονται
στον καθρέφτη του σύμπαντος.
Το πνεύμα μου κατοικεί
στο υλικό μου σώμα,
αλλά ολόκληρο το είναι μου
εκπέμπει τις αχτίδες του
στον καθρέφτη του σύμπαντος.
Εκεί αντικατοπτρίζεται
η ύπαρξη του καθενός
κι αν όλοι οι άνθρωποι
πράττουν το καλό,
όλο το σύμπαν θα λάμπει,
η γη θα λάμπει,
τα μάτια του σύμπαντος
θα είναι γεμάτα φως.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Τα ποιήματα της Κορίννας Χάρη, που τα διάβασα με προσοχή, παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη μορφή και διακρίνονται από λεπτότητα και ευγένεια κάτι που τείνει να χαθεί στην εποχή μας. Ακόμη έχουν μια απαλότητα που πότε εμφανίζει έναν ενθουσιασμό, μια χαρά κι ελπίδα και πότε μια απογοήτευση, μια λύπη.
Μιλούν γι’ αγάπη τρυφερή που είναι μια έκφραση υποδειγματική και γίνεται ένα σύνολο που έχει μουσικότητα και προδιαθέτει τον ερευνητή να μπει σε μια συμφωνική όαση, σε μια αρμονία.
Με λίγα λόγια, χώρια απ’ την ιδιαίτερη ποιητική πρόσοψη, μας δείχνει και τη μελωδία που πρέπει να χρησιμοποιηθεί.
Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, εκφράζω το θαυμασμό μου για το έργο της.

Ηλίας Περδίκης
Καθηγητής μουσικής – Συνθέτης

ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Στη σιωπή των άστρων
βαδίζω αδυσώπητη

Ένα φως απλώνεται
και Συ Μάνα του Φωτός
με κόκκινο ένδυμα
και κόκκινο μανδύλι στο κεφάλι
κρατώντας το βρέφος στην αγκαλιά,
λάμπεις στο Μεγαλείο Σου.

Μια κολυμπήθρα μπροστά Σου
και τρεις γυναίκες ,
τρεις μάνες,
ικετεύουν για τα παιδιά τους.
Πλένουν το πρόσωπό τους
με τ' αγιασμένο νερό
και ξαναγεννιούνται στη χάρη Σου.

Το χαμόγελό Σου προστατευτικό
κι οι μάνες
με την ψυχή γεμάτη φως
απ την χάρη Σου ,
απομακρύνονται
προχωρούν στο γήινο επίπεδο ,
ενώ η ψυχή τους με μιαν αχτίδα , φωτός
ενώνεται με την λάμψη Σου
και το χαμόγελο σου προστατευτικό
παρακολουθεί την πορεία τους.

Στ' ουρανού τα ύψη.

Των αστεριών
η πνοή
αγκάλιασε
την μορφή μου
κι ανεβαίνω
στ' ουρανού
τα ύψη.
 
Γεννιούνται
στην ψυχή μου
λουλούδια
και φως
πορτοκαλί.

Ανταμώνω
το βλέμμα
του Χριστού
και γεμίζω
απ' την Δύναμή του.
 
Τώρα παίρνω
Τη λαλιά
των αγγέλων
και υμνώ
το Δημιουργό.
 
Καταρράκτες
και θάλασσες
βουνά κι ουρανός
άστρα και σύμπαν
γεμίζουν το νου μου
γνώση,
και τα μάτια μου
αιωνότητα.

Γίνομαι κύμα
αύλο
και κλείνω
μέσα μου
την ουσία
των πάντων.

Υμνώ τον πλάστη
Κι αιωρούμαι
μέσα στην άπειρη
ελευθερία
και την αιώνια
υπόστασή μου.

ΤΑ ΣΚΗΠΤΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Το άστρο της ψυχής σου ,
φως χρυσογάλαζο ,
ενώνεται
με της ψυχής μου τ' άστρο.
 
Πορευόμαστε
στη σφαίρα
του ασύλληπτου.

Φωτεινές ψυχές
αιωρούνται
στην αρμονία
της θεικότητας.
 
Το φως της ψυχής μας
ενωμένο
ανταμώνει
την συμπαντική πνοή.

Η γνώση
αποκαλύπτεται.

Τα μηνύματα
του καλού
ενώνονται
με την σκέψη μας.

Άγγελοι του φωτός
Επιστρέφουμε στη γη.
Με τα σκήπτρα της αγάπης.

ΔΥΝΑΤΟΣ
Όπως ο Άτλας
κρατούσε στους ώμους του
τον Ουρανό
έτσι με κράτησες,
όταν η ύπαρξη μου,
φως χρυσοπορφυρό
των Εσπερίδων,
έσβηνε στης νύχτας
τα πέπλα.
 
Δυνατός, με την ψυχή σου
γεμάτη  απ' τα κύματα του ωκεανού,
αλύγιστος, σαν το ανάστημα
των βράχων,
εκμηδένιζες τα βέλη του Ηρακλή ,
κι εγώ, χρυσοπορφυρό φως
των Εσπεριδών ,
ατενίζω τη λάμψη μου
στων κυμάτων τα κάτοπτρα.

1] Πολύπτυχο 2001
2] εφημέριος [ελεύθερο Βήμα ] Κομοτηνής 28-3-2001

ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΜΕ
Περπατούσαμε στην αμμουδιά
της λευτεριάς.
Ο Νηρέας με τις κόρες του
τραγουδούσε
στα βάθη της θάλασσας
κι η γλυκόφωνη μουσική
μάγευε τις τρυφερές ψυχές μας.

Περπατούσαμε στην αμμουδιά
της αγάπης.
Οι γλάροι φτερούγιζαν
πάνω στ' ασημένια κύματα
των ονείρων μας
και τα μάτια της καρδιάς μας
κοίταζαν μακριά,
στις διάφανες χρυσαλίδες
της αιωνότητας.
 
Περπατούσαμε πάνω στην αμμουδιά
Της ευτυχίας
με τις αχτίδες του ήλιου
πορτοκαλί σεντόνι
στης θάλασσας της αγκαλιά
και τις φιλντιτσένιες υπάρξεις μας
κουρσεμένες
απ 'το σαιτοφόρο γιο
της Αφροδίτης.

1] Λογοτεχνικό περιοδικό [ νούμας ] Απρίλιος - Μάιος 2000
2] Εφημερίδα [ ελεύθερο Βήμα ] Κομοτηνής 8- 11- 2000

ΝΙΟΤΗ

Στις κληματαριές
της μνήμης
κοπέλες τρυγούν
χύμους αισθήσεων.
 
Νέοι με μουσκεμένα
κι αετούς στα μάτια,
θερίζουν στάχυα στα καλοκαίρια
του έρωτα.
 
Η Ζωή , με χρυσή ζώνη
και σαντάλια από κισσό
παίζει τα τύμπανα της χαράς
στο χορό της νιοτής.

1] [ Πολύπτηχο ] 2000
2] Εφημερίδα [ Ελευθερό Βήμα ] κομμοτηνής 8- 3 - 2001

ΕΙΝ’ Η ΑΓΑΠΗ

Αν είναι κάτι
που μ’ ανεβάζει
πολύ ψηλά,
ειν’ η αγάπη
για σένα, γιε μου,
που πάει απ’ τα’ άπειρο
πιο μακριά.

Αν είναι κάτι
που το χαμόγελο
κάνει στα χείλη μου
γλυκά να παίζει.
είν’ η αγάπη
που σου’ χω, γιε μου.
που με κάνει μ’ όνειρο
η ζωή να μοιάζει.

Αν είναι κάτι
που δεν αφήνει
άγριους χειμώνες
να μου παγώσουνε την καρδιά.
Ειν’ η αγάπη
για σένα, γιε μου
η πιο μεγάλη
στον κόσμ’ ομορφιά!

ΗΡΘΕΣ

Γιατί σαν παιδί
σκύβω
στων ματιών σου την πηγή
κι αναζητώ
τις μέρες μας εκείνες τις παλιές,
τις παιδικές στιγμές
που τρέχαμε μαζί στους δρόμους
και κόβαμε λουλούδια
απ’ τις πλαγιές;
Θυμάσαι; Χωρίσαμε
σε κάποιο σταυροδρόμι
κι είπες
πως θα’ ρθεις να με βρεις ,
σαν μεγαλώσεις κι αντρειωθείς.

Σε πρόσμενα, αγάπη μου, από τότε,
σ’ αναζητούσα με καημό,
ματώσανε τα δάχτυλα
και το κορμί μου,
σαν έκοβα τριαντάφυλλα
αναζητώντας
το δικό σου ρόδο το λευκό.

Μουσκέψανε τα μάτια μου
απ’ το δάκρυ,
 έγινε λίμνη ολόγυρά μου
ο καημός.

Άργησες, μάτια μου,
γιατί ν’ αφήσεις
τ’ άγριο ξεροβόρι
να μου μαδήσει τα φτερά;
Γιατί τα λόγια της αγάπης
άφησες
να τ’ αρπάξουν τα στοιχεία;

Γλυκό παιδί, που σε φιλούσα,
σαν παίζαμε
σ’ ολόδροσες πλαγιές,
ήρθες, χαμόγελο στη νύχτα,
σου’ χω φυλάξει εγώ στιγμές,
ατέλειωτες στιγμές!

ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Αυτά τα μάτια,
τα δυο σου μάτια,
που της αγάπης
όλο το μέλι
χύνουν στο βλέμμα
το φωτεινό.

Αυτά τα μάτια
που μες στο φως τους
αργοσαλεύω
λουλούδι ολάνθιστο,
ευωδιαστό.

Αυτά τα μάτια
είν’ η αγάπη,
μες στην ψυχή μου
λάμπουν σαν άστρα
και η ζωή μου
ένα μεθύσι
στα δυο σου μάτια,
γλυκό μελίσσι!

ΟΝΕΙΡΟ

Ήσουν είδα στ’ όνειρό μου
μισοφέγγαρο μαβί
κι έγραφες λεπτό έναν κύκλο
σαν χρυσάφι δαχτυλίδι
με πετράδι φως αρύ.

Κράταγα το δαχτυλίδι
κει στον ουρανό ψηλά
και ανάλαφρη πετούσα
δίχως δυο φτερά.

Ήταν όνειρο
και μου’ πε
κάποια μάντισσα καλή
το φεγγάρι ήταν ψυχή
που στα ύψη έχει φέρει
τη δική μου την ζωή.

ΕΥΤΥΧΙΑ

Τι ωραία που ήταν
τα λουλούδια
και τα γιασεμιά,
όταν έστρωνες
τις ώρες μου
να γιορτάσω
τον ερχομό σου!

Τι γλυκές οι μελωδίες
απ’ τα βιολιά,
όταν μιλούσαμε
με την ευτυχία!

Τι φωτεινό το όνειρο
κι οι ελπίδες ροζ
σαν τη ζάχαρη!

Η αιωνιότητα θριαμβεύει.
Κι είναι αιώνια
τα μάτια σου
κι η φωνή σου
τραγούδι της θάλασσας
που δε σβήνει.

Κι είναι αστείρευτα
τα ποτάμια της αγάπης
και τα κρίνα
της υπομονής
δεν κλείνουν τα πέταλα.

Ο ήλιος ρίχνει
χρυσό χιόνι
στα μαλλιά σου
κι η λάμψη
του μετώπου σου
θαμπώνει
όλα τ’ αστέρια.

Κόκκινες οι παπαρούνες
Της σκέψης σου
χαϊδεύουν την αγάπη
με τα’ απαλά τους
πέταλα.

Κι η μοναδικότητα
της ανθρωπιάς σου
κλείνει τις πληγές
όλου του κόσμου.

(Το ποίημα «Ευτυχία» πήρε το τρίτο βραβείο στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 1989 της Πανελλήνιας Ένωσης Συγγραφέων-Λογοτεχνών.)

ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Τα δάκρυα στα μάτια σου
κυλήσανε για μένα
και της αγάπης μυστικά
μου’ πάνε φυλαγμένα,
τα μάτια σου τα δακρυσμένα.

Είναι ο άνθρωπος αγέρωχος,
αλύγιστος και δυνατός,
μα είναι και παιδί μικρό,
αθώο και χαδιάρικό,
γλυκό, παραπονιάρικο,
που αγαπά απέραντα,
επίμονα και δυνατά,
όλα δικά του τα ζητά,
ζηλεύει και άδικα πονά.

Τα δάκρυα στα μάτια σου
κυλήσανε για μένα
και της αγάπης μυστικά
μου’ πάνε φυλαγμένα,
τα μάτια σου τα δακρυσμένα.

ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ

Στου καιρού το ξεροβόρι
ένας πατέρας και μια κόρη
προχωράνε χέρι χέρι,
δεν ψηφούν τα’ αγριοκαίρι.

Είναι πλάτανος εκείνος
κι είναι μυγδαλιά η κόρη,
τέτοια αγάπη
τη ζηλεύουν όλοι
στης ζωής το περιβόλι.

Τη στολίζει κάθε μέρα
με λουλούδια ευωδιαστά,
τα κλωνάρια του απλώνει
να την προστατέψει απ’ όλα
του καιρού τα ερπετά.

Τέτοια αγάπη
τη ζηλεύουν όλοι
μες στου χρόνου
το απέραντο περβόλι.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Πέστε τραγούδια που μιλούν
μόνο για την αγάπη,
πέστε τραγούδια τρυφερά
χωρίς καημούς και πάθη.

Είν’ η αγάπη άνεμος,
δροσιά μες στην ψυχή μας,
είν’ καλοκαίρι κι άνοιξη,
νόημα στη ζωή μας.

Πέστε τραγούδια που μιλούν
μόνο για την αγάπη,
πέστε τραγούδια τρυφερά
χωρίς καημούς και πάθη.

Έχει διαβαστεί 388 φορές
ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΧΑΪΤΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ
ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗΣ ΑΒΡΑΑΜ
Επόμενο άρθρο
ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗΣ ΑΒΡΑΑΜ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Επισκεψιμότητα