Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ Κ. ΓΙΑΝΝΗΣ

print
email
ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ Κ. ΓΙΑΝΝΗΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο Γιάννης Κ. Χατζηιωάννου γεννήθηκε στο χωριό Καλή του νομού Πέλλας. Το 1952 αποφοίτησε από την παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης , συνεργάζεται με διάφορες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Από το 1975 μέχρι σήμερα κυκλοφόρησε 18 βιβλία, 6 πεζογραφήματα και 12 με ποιήματα που περιλαμβάνουν 14 ποιητικές συλλογές οι ποίες έχουν μεταφραστεί στη Γαλλική γλώσσα . Πολλά ποιήματα του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές Ελληνικές και ξένες ανθολογίες.

Κατά καιρούς έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία από λογοτεχνικούς συλλόγους .
Το 1982 πήρε τιμητικό δίπλωμα από την Ε. Λ. Β.Ε.
Το 1990 βραβεύτηκε από τον Δήμο Αθηναίων.
Το 1995 βραβεύτηκε από την Επιτροπή Λογοτεχνών Δ.Ε.Ε.Λ. ΄΄Θεά Αθηνά ΄΄
Το 1996 πήρε δίπλωμα από το Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών Αθήνα
Το 1997 πήρε τιμητική διάκριση από το Σύνδεσμο Εκδοτών για τη συνολική προσφορά του στα Βορειοελλαδίτικα Γράμματα..

Το 2000 πήρε από τη Δ. .Ε.Ε.Λ τιμητικό βραβείο για το βιβλίο του ΄΄ Ποιητικά Θέματα ΄΄ .
Το 2001 βραβεύτηκε από το περιοδικό ΄΄ Πολύπτυχο ΄΄ , και την ίδια χρονιά απέσπασε τιμητικό Αριστείο από το Δήμο Καλαμαριάς για την επίδοση του στις Τέχνες και τα Γράμματα.
Τα λογοτεχνικά του έργα είναι τα εξής:

Α. Βιβλία με ποιήματα
1. Άπαντα τα ποιητικά (1975 – 1995 )- 1997
Επιλογή από 10 ποιητικές συλλογές
1. Περιμένοντας την αυγή - 1975
2. Πανόραμα – 1977
3. Κολχικά – 1980
4. Βυθομετρήσεις – 1982
5. Τα επίκεντρα 1986
6. Ο ίσκιος και το σώμα – 1987
7. Προπομποί της Άνοιξης – 1998
8. Ταλαντώσεις – 1992
9. Ο άνεμος και τα στάχυα – 1992
10. Χορηγίες 1995

1 Ο μέγιστος ιππόδρομος – 1998
2 Ανακυκλώσεις – 2000
3 Μετέωρο βήμα - 2004

Β. Βιβλία με Πεζά
1 Στοχασμοί – 1975
2 Πνευματικοί περίπατοι – 1977
3 Πεζογραφήματα ( 1975 – 1989 ) – 1989
4 Πεζογραφήματα – 1990
5 Ποιητικά θέματα ( Α- Β – Γ)Α΄ τόμος – 1994
6 Ποιητικά θέματα (Δ) Β΄τόμος - 2001
7 Στην άκρη της πένας - 2004

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ

Αγναντεύοντας την Τζένα

Όπως οι άνθρωποι έτσι και τα βουνά μας, έχουν τη μοίρα κι ένα δικό τους μεγαλείο ! Μόνο που τα βουνά έχουν το προνόμιο να μην είναι εφήμερα σαν εμάς, που περνάμε σύντομα τη ζωή μας και φεύγουμε, αλλά στέκονται αγέρωχα και περήφανα και βλέπουν με υπομονή την κραυγαλέα ματαιοδοξία μας .
Από το χωριό μου – την Καλή – φαίνονται μακριά οι κορυφογραμμές της Τζένας, που μοιάζουν με φτερούγες Αρχαγγέλου.
Εκεί ψηλά φτάνει συχνά το βλέμμα μας, εκεί ακουμπούν οι στοχασμοί μας σε ώρες περισυλλογής, εκεί ταξιδεύουν και τα μικρά μας όνειρα.
Από τη Φιλωτεία – πηγαίνω αρκετά συχνά – η Τζένα φανερώνεται ολόκληρη με τη θαυμάσια ομορφιά της.
Τα σπιτάκια από τα μικρά χωριά που είναι σκαρφαλωμένα σαν αετοφωλιές λάμπουν κάτω από τον φωτεινό ήλιο, σα διαμάντια.
Περνάμε το Αετοχώρι και σε λίγο μπαίνουμε στην ονειροπόλα Νότια για να φτάσουμε σε λίγη ώρα τον Αρχάγγελο, ένα χωριό σ’ ένα διάσελο του Παϊκού .
Φαντάζομαι πως συνομιλούν σαν τον Όλυμπο και τον Κίσαβο τα δυο αγαπημένα μας βουνά η Τζένα και το Πάϊκο.
Πρώτα θα μιλά το Πάϊκο :

- Είδες και σήμερα τους ανθρώπους καλή μου αδερφή
- Ναι, τους είδα θ’ απαντά η Τζένα, σκεφτική.
- Άλλαξαν καθόλου ;
- Όχι, δεν άλλαξαν .Είναι πάντα ίδιοι!...
- Ύστερα σκοτεινιάζει η Τζένα . Σύννεφα μαζεύονται στην κορυφή της και μετά ξεσπά σε δάκρυα, που τα λέμε « βροχή »
Το Πάϊκο γυρίζει αλλού το κεφάλι του και περιμένει τον ήλιο, που όπου να ’ ναι θα φανεί …
Αγναντεύοντας την περήφανη Τζένα μπορεί ο καθένας μας να ρεμβάζει και να φιλοσοφεί.
Μόνο που πρέπει μετά την παθητική αυτή κατάσταση ο καθένας μας να μπορεί να μετατρέπει όλες τις σκέψεις και τις ελπίδες, σε έργα μεγάλα και διαλεχτά.
Τα μυστικά μηνύματα που μας στέλνουν τα ψηλά μας βουνά είναι αντανάκλαση της λατρείας μας γι ’ αυτά, που γίνεται μέσα μας μυστική δημιουργία .
Μπορεί να μην καταφέρουμε πολλά πράγματα στη ζωή, όπως θα θέλαμε ή όπως το ζητούσε ή ανάγκη, αυτό όμως δεν έχει τόση σημασία γιατί το κάθε μας ξεκίνημα ήταν « χαρούμενο πρωινό » , γεμάτο ομορφιά και νέο ρίγος.
Κάποια πράγματα στον ανταγωνισμό μπερδεύονται, κάποια βιώματα αδικίας μας κεντρίζουν, κάποιες « εξαιρέσεις » μας εξοργίζουν, μα όλα τούτα είναι ανθρώπινα φερσίματα που δεν έχουν τελειωμό, αφού στη ζωή κάποιοι θα πληρώνουν το τίμημα αυτής της φθοράς και δυστυχώς αυτοί που συχνά παραμερίζονται δεν είναι οι διπρόσωποι, οι φαύλοι και οι ανάξιοι…
Μπορεί βέβαια κάποτε τα πράγματα ν’ αλλάξουν, αλλά δεν θ’ αλλάξουν απότομα. Η προσδοκία της δικαιοσύνης θα μας γεμίζει για καιρό ακόμα την καρδιά φαρμάκι.
Σε κάθε βήμα μας θα συναντάμε το κακό και το παράλογο – όπως και πριν – ποτέ όμως αυτό δεν πρέπει να μας απογοητεύει και να μας αφοπλίζει .
Φαίνεται πως, όπως οι άνθρωποι μας, έτσι και τα βουνά μας , έχουν τη μοίρα τους μα και το δικό τους μεγαλείο .
Μόνο που αυτά έχουν το προνόμιο να μην είναι εφήμερα.
Αυτά μένουν και μυστικά τραγουδούν τον ύμνο της ζωής.
Και άλλες γενεές θα περάσουν από την ιδιαίτερη πατρίδα μας, θα νιώσουν τις ίδιες συγκινήσεις, την ίδια αγάπη και θα ζήσουν τους ίδιους προβληματισμούς .
Θα έχουν στο βάθος την ίδια ελπίδα.

Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ

Ανεμόσκαλα

Αυτοί οι βάρβαροι που πέρασαν τη νύχτα
και τάραξαν τον ύπνο μας, κανένας
δεν ξέρει
από πού ήρθαν ή για πού έφυγαν
αφού λεηλάτησαν το τελευταίο κάστρο
της ελπίδας κι έβαλαν φωτιές…

Άφησαν μόνο μια κομμένη ανεμόσκαλα
να κρέμεται από τις πολεμίστρες
και καθώς την έπαιζε το πρωί ο άνεμος
τη διέγραψε.

Ύστερα ήρθε ένας μαύρος σκύλος
και κυνήγησε άγρια τις εποχές .

Ο χειμώνας λιποτάχτησε!

Μόνο ή άνοιξη φάνηκε για λίγο στις απέναντι
βουνοπλαγιές, να μαζεύει αγριολούλουδα
_ μικρές σταγόνες από τα δάκρυα του κόσμου _
μα είχε κάτι από την παλιά της αρχοντιά
και όλην την αξιοπρέπεια των πληγών της.

Το καλοκαίρι είπαν πως το είδαν πνιγμένο
Πέρσες έμποροι καθώς περνούσαν
με βάρκα τον Ευφράτη.

Μόνο το φθινόπωρο δεν φάνηκε
ως τώρα πουθενά…

Από παλιά – λένε – οι σοφοί το συμβούλευαν
στις δύσκολες στιγμές ν’ αλλάζει ρούχα
-ακόμα και κουρέλια να φορά-
για να μπορεί να ζητιανεύει
λίγο ψωμί απ’ τους περαστικούς
και λίγο φως – όσο έμεινε !...
Μα ποιος φως θα βρουν τώρα;
Κατάντησε και αυτό
παραλλαγμένο σκοτάδι…

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 2000

Οι φράουλες

Πάνω στις λίμνες ωριμάζουν
το γλυκό γέλιο τους
οι φράουλες

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΥΛΕΑΣ

Στη μεγάλη λίμνη της ομορφιάς
θα φτάσεις μόνος
από τα μονοπάτια των λυγμών

Όταν ψηλώσει ο ήλιος θα πάρεις
και άλλους δρόμους
άλλες καταπράσινες πλάγιες
την ώρα που τα μικρά ρυάκια
θα κατηφορίζουν ψιθυρίζοντας
το ωραίο τραγούδι
της αυγής!.

Τα βήματα σου σταθερά
θ’ αναπνέεις ήρεμα
κάπου θα σε περιμένουν και θα φτάσεις
να δώσεις και να πάρεις τη χαρά..

Στο μέτωπο σου πάντα
η σφραγίδα του Θεού !

Δεν χάθηκε

Δεν χάθηκε για πάντα απ` τη μνήμη σου,
Όπως νόμιζες…

Μόνο που ο πόνος για την απουσία της,
Με το πέρασμα του χρόνου, έγινε υποφερτός
Και η τάφρος που σας χώριζε
Άρχισε να σιγοπρασινίζει

Κι αυτή κρατά
Από μιαν άκρη στα χέρια ένα κομμάτι
Απ` το μεγάλο σεντόνι τ` ουρανού!…

Το άρωμα της αναπνοής της αγέρι
Φτάνει ως την γαλήνη των βράχων.

Η χαρά μικρό αηδόνι
Κελαηδά γλυκά στις ακροποταμιές.

ΚΥΚΛΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Άσε τα περιστέρια στην οδύνη τους.

ξέρουν αυτά από χωρισμό
ξέρουν από θάνατο…

Άσε τα περιστέρια στη στοργή τους.

Αν φύγουν πάλι με τον άνεμο
και δουν στα έρημα λιβάδια
την αγάπη μου να κλαίει
θα καταλάβουν πως πικράθηκα πολύ
πως ματώθηκα πολύ – από το χωρισμό
τη μοναξιά και το θάνατο.

Μονάχα εκείνη ξέρει πως έχω
τα χέρια καθαρά.

Εκείνη γνωρίζει τους δολοφόνους.

Η πομπή

Όλοι ποθούν την πομπή των ουρανών
μα φτάνει πάντα ξαφνικά
-σ` αυτά δεν μας ρωτούν –
χωρίς τα τρωκτικά των σκουπιδιών
χωρίς τα γκρίζα νέφη.

Διπλή γραμμή οι μικρές ψυχές
χειροκροτούν.

Πρώτα περνά ο πήγασος της σκέψης
ακολουθούν τα πληγωμένα
οράματα
-πλοίαρχοι που ναυάγησαν
στον πόλεμο των αστεριών-
και τελευταία φέγγει η ανίκητη ελπίδα.

Μαζεύει τα σκήπτρα και τα λάβαρα
της ποίησης
και τα φυλά σε κρύπτες μυστικών
του απείρου
για όσους ξαγρυπνούν.

Συγχορδίες

Θυμάμαι τις ξάστερες νύχτες του καλοκαιριού
που τα βατράχια ξεφώνιζαν ομαδικά,
ώρες πολλές, δοκιμάζοντας νέες συγχορδίες
όπως η ποίηση δοκιμάζει σιωπηλά
τα μικρά αδιέξοδα…

Κλειδωμένα μένουν πάλι και τα χείλη
της αγάπης και η διπλανή πόρτα
όπου μια Λίζα – που δεν ξέρει
από συγχορδίες κι αδιέξοδα
σε χρεώνει απουσίες…

Εσύ όμως είσαι παντού παρών – οι άλλοι
που να το ξέρουν  - και αν οπλοφορείς
με το ρίγος του απρόβλεπτου – είναι
γιατί τα ψίχουλα των γεγονότων
λίγο σε αφορούν – αφού βαραίνει
μέσα σου η παράξενη φεγγοβολή
της μυστικής ζωής
πόρτα – μελλοντικών θριάμβων!…

ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ

Μόνη κατέβηκες όλα τα σκαλοπάτια
της οργής
να ρίξεις αναθέματα σ` αυτόν
που αγαπούσες .
Μα οι βράχοι αντιλαλούν
τ` όνομά του
και οι βουνοπλαγιές διπλώνονται
στης πίκρας πάνω το κατώφλι
και κλαιν τη ματαιοπονία σου.

Όσο απλώνεις της αδιαφορίας
το σκοινί – πεισματικά εσύ –
τόσο ακόμα αγαπάς
τόσο ελπίζεις.

Έχει διαβαστεί 189 φορές
ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗΣ ΑΒΡΑΑΜ
Προηγούμενο άρθρο
ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗΣ ΑΒΡΑΑΜ
ΧΑΤΖΗΝΑ ΦΑΝΗ
Επόμενο άρθρο
ΧΑΤΖΗΝΑ ΦΑΝΗ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 13 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα