Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΗΣ

print
email
ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΗΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο συγγραφέας Κωστής Δημητρουλόπουλος γεννήθηκε το 1932 στη Βροχίτσα Ηλείας. Το 1940 οι κραυγές «Πόλεμος-Πόλεμος» είναι αυτές που πρώτες γράφτηκαν στο παιδικό μυαλό του, όντας 8 ετών.

( Η Βροχίτσα βρίσκεται στη Β/Δ Πελοπόννησο, 8 χιλιόμετρα βόρεια του Πύργου, στο μέσον περίπου του άξονα αρχαίας Ήλιδος κι αρχαίας Ολυμπίας, στους πρόποδες  των υψωμάτων που αποτελούν την απαρχή των ορεινών όγκων της κεντρικής Πελοποννήσου. Το χωριό το είχαν κτίσει οι προπαππούδες κι οι παππούδες μας, που μετά την απελευθέρωσή μας απ’ τους τούρκους το ’21, είχαν κατέβει απ’ τα ορεινά μέρη της κεντρικής Πελοποννήσου: των Καλαβρύτων, Γορτυνίας,  Βυτίνα, Καρύταινα, Μαγούλιανα, Δημητσάνα, Λαγκάδια κτλ. κι ο καθένας τους είχε καταλάβει κάποια στρέμματα γης δεδομένου ότι η περιοχή λόγω των κατακτητών και των επιδρομών των βαρβάρων είχε εγκαταλειφθεί και δεν ανήκε σε κανέναν, τα είχαν σιγά-σιγά ξελογγόσει  και καλλιεργούσαν κυρίως σταφιδάμπελα κι ελιές.)

Στο χωριό μπορεί με τα δικά μας προϊόντα να καλύπταμε τις βασικές διατροφικές μας ανάγκες, όμως υπήρχαν και τόσα άλλα πράγματα όπως ρούχα, παπούτσια, σκεύη, εργαλεία που  έπαψαν σιγά-σιγά να υπάρχουν είτε γιατί δεν τα είχε πλέον η αγορά, είτε γιατί είχαν ακριβύνει και χρήματα δεν υπήρχαν. Εκτός αυτού, η παραγωγή των αγροτικών προϊόντων είχε μειωθεί λόγω και της στρατεύσεως, της διασποράς και των απωλειών σε νέους ανθρώπους αλλά και λόγω της επιτάξεως-απώλειας των αλόγων, μ’ αποτέλεσμα πολλά χωράφια να μείνουν ακαλλιέργητα κι είχαμε φτάσει αντί για σταρένιο ψωμί να τρώμε ψωμί από καλαμποκάλευρο (μπομπότα) που κι αυτό το έφερνε ο πατέρας απ’ τα ορεινά μέρη της Πελοποννήσου όπου είχαμε συγγενείς. Εκτός αυτού, πολλά απ’ τα προϊόντα τα έπαιρναν οι κατακτητές κι η εξαγωγή της σταφίδας, που ήταν και το κύριο προϊόν μας απ’ το οποίο ζούσαμε, είχε σταματήσει λόγω του πολέμου και της διαλύσεως του εμπορίου και του κρατικού μηχανισμού.

Απ’ την άλλη, τα «βιομηχανικά» κι εισαγόμενα προϊόντα, υφάσματα, παπούτσια, ρούχα, εργαλεία, τρόφιμα κτλ.  ήσαν δυσεύρετα και πανάκριβα. Έτσι, αντί για ζάχαρη χρησιμοποιούσαμε πετιμέζι, αντί για καφέ ρεβίθια καβουρδισμένα.  Δεν υπήρχαν ούτε καν δέρματα και παπούτσια  φτιάχναμε από παλιά λάστιχα αυτοκινήτων και δέρματα των ζώων ή περπατούσαμε ξυπόλυτοι κι είχαμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μια μέρα του ’42 ο πατέρας αναγκάστηκε να ξεκρεμάσει τη σέλα του αλόγου μας  και να την πάει στον τσαγκάρη για να φτιάξουμε απ’ το δέρμα της παπούτσια …κάτι που πολύ με στενοχώρησε

Δεν υπήρχαν ούτε καν υφάσματα για ρούχα κι οι μανάδες μας, μάς έφτιαχναν πανταλόνια από σταφιδόπανα αν κι ήσαν τόσο αναγκαία για τις σταφίδες. Δεν θα ξεχάσω τα κοντά πανταλόνια που μας είχε φτιάξει η μητέρα από σταφιδόπανο. Το σταφιδόπανο είναι χοντρό, σκληρό ύφασμα που με το κρύο γίνεται ακόμη σκληρότερο. Έτσι τον χειμώνα κοκάλωνε και στεκόταν γύρω απ’ τους μηρούς μας σαν κολλαρισμένη κρύα λαμαρίνα αφήνοντας ελεύθερη την παγωνιά να μας περονιάζει και καθώς δεν φορούσαμε σώβρακο, κρυώναμε ακόμη περισσότερο απ’το ρεύμα που γινόταν ανάμεσα στα πόδια μας και στο ύφασμα που μόνο τη γύμνια μας έκρυβε. Αλλά τα σταφιδόπανα είχαν και το μειονέκτημα να σχίζονται εύκολα καθώς πολλά απ’ αυτά ήσαν αρκετά μεταχειρισμένα. Τα πιο καινούργια τα φύλαγαν για τις σταφίδες κι εμάς κοιτούσαν να μας περάσουν όπως-όπως κι όταν το παντελόνι άρχιζε κάπου να σχίζεται, συνήθως στον καβάλο, δεν σταματούσε και με τη παραμικρή κίνηση-πίεση, ακόμη και με το περπάτημα, σχιζόταν όλο και περισσότερο.

Ένα τέτοιο συμβάν είχα τη τελευταία χρονιά στο Δημοτικό. Η Δασκάλα μου είπε να σηκωθώ στο πίνακα να γράψω «ορθογραφία». Στην κάπως βιαστική κι απότομη κίνησή μου να σηκωθώ απ’ το θρανίο, κατάλαβα ότι το πανταλόνι μου άρχισε να σχίζεται στον καβάλο. Μέχρι να φτάσω στο πίνακα το σχίσιμο έγινε λίγο μεγαλύτερο αλλά ακόμη δεν πρέπει να φαινόταν. Όταν όμως άρχισα να γράφω ψηλά στο πίνακα, κάθε φορά που τεντωνόμουν καταλάβαινα ότι όλο και μεγάλωνε, άκουσα και τα παιδιά να σιγογελάνε, οπότε παρατάω τον πίνακα και βγαίνω τροχάδην έξω απ’ την αίθουσα και μέχρι να φτάσω στο σπίτι, το πανταλόνι είχε χωριστεί στα δύο.

Τον Αύγουστο του 2008 ο συγγραφέας «έφυγε» για τον άλλο κόσμο, χτυπημένος απ’ την επάρατο, πριν προλάβει να δει τα δυο του βιβλία τυπωμένα.

«Η κραυγή του Έλληνα»

Αυτό που καθημερινά ο καθένας μας βιώνει κι ο κοινός νους αντιλαμβάνεται είναι ότι ο άνθρωπος αντί με το πέρασμα του χρόνου να γίνεται όλο και καλύτερος, γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος κι οι κοινωνίες του όλο και πιο βάρβαρες, με την ανθρωπότητα και τη πλάση να οδηγούνται σε μια όλο και μη αναστρέψιμη καταστροφική πορεία και κατάληξη.
Εκείνο όμως που ο κοινός νους δεν αντιλαμβάνεται είναι ότι αυτός ο δρόμος της καταστροφής που έχομε πάρει, είναι αποτέλεσμα μιας παραλογικής νοοτροπίας ή αλλιώς, ενός διαστροφι κού πνεύματος, όλως αντίθετου προς τον ορθό λόγο και τη Φύση, o οποίος έχει επικρατήσει - κυρίως στον Δυτικό κόσμο αλλά οδηγεί και τον υπόλοιπο - και διαστροφικά διαμορφώνει τον άνθρωπο, μ’ αποτέλεσμα  διαστροφικά κι αυτός να σκέφτεται και να φέρεται στον εαυτό του, στους συνανθρώπους του και στην πλάση κι όλα να πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο.
Κι είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον κοινό νου να καταλάβει ότι αυτή η καταστροφική πορεία περνά πρώτα μέσα απ’ τη καταστροφή του Ελληνισμού και του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος το οποίο, σ’ αντίθεση με το επικρατούν διαστροφικό, ανορθώνει τον άνθρωπο διαπλάθοντάς τον σ’ όλο και πιο «Άνθρωπο» για  καλύτερες κοινωνίες και συνθήκες ζωής σ’ αρμονία με τη πλάση. Συνιστά, δηλαδή, το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα αντίδοτο κι αντίπαλο δέος του πνεύματος της διαστροφής, γι’ αυτό κι οι θεματοφύλακες του τελευταίου έχουν κηρύξει, αιώνες τώρα, αδυσώπητο πόλεμο όχι μόνον εναντίον του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος αλλά κι εναντίον του Ελληνισμού ως φορέως του και της Ελλάδος ως κοιτίδας του. Είναι ένας πόλεμος που βέβαια δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός μέσα απ’ την έρπουσα ενημέρωση, τη κατευθυνόμενη μάθηση, τις σελίδες της διαστρεβλωμένης ιστορίας, την εμφυτευμένη διαστροφική νοοτροπία, την καθυποταγμένη και καθημαγμένη πλέον πνευματική υπόσταση του ανθρώπου…
Σ’ αυτά τα εκ διαμέτρου αντίθετα δυο πνεύματα διαμορφώσεως του ανθρώπου και σ’ αυτόν τον ασταμάτητο πόλεμο εναντίον του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος και του Ελληνισμού καθώς και στις  καθοριστικές για την πορεία της Ελλάδος συνέπειές του αναφέρομαι στις σελίδες αυτών των δυο βιβλίων μου, για να φανεί η ανά τους αιώνες οδυνηρή πραγματικότητα, που βέβαια δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

ΣΤΑ ΥΨΗ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ
…ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ
…ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Στη μνήμη των αεροπόρων όλων των εποχών που οι ψυχές τους φτερούγισαν μέσ’ απ’ το αεροπλάνο ψηλά στους αιθέρες των ουρανών.
(Φτερούγισαν ψηλά …δεν έπεσαν.)

Όπως γράφω και στην εισαγωγή του πρώτου βιβλίου μου: «Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ», οι βασικοί λόγοι που μ’ έκαναν να γράψω το βιβλίο: «ΣΤΑ ΥΨΗ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ» ήσαν :
- αφ’ ενός ν’ αποκτήσει ο αναγνώστης εμπιστοσύνη στον γράφοντα, τουλάχιστον απ’ απόψεως ορθολογισμού κι αληθείας, πράγμα που το θεωρώ αναγκαίο λόγω και της σημαντικότητας των θεμάτων που θίγονται ώστε να τα δει με τη δέουσα προσοχή …άσχετα με ποια θα είναι τελικά η  θέση του σ’ όσα θίγονται, που φυσικά είναι θέμα καθαρά δικό του κι εξαρτάται απ’ τις γνώσεις του κι απ’ το αν και κατά πόσο είναι καθαρό κι ελεύθερο το μυαλό του.
- κι αφ’ ετέρου να μεταδώσω στους επόμενους ότι είναι δυνατόν απ’ τις γνώσεις και τις εμπειρίες που απέκτησα ως Αξιωματικός κι ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, ή τουλάχιστον να τις καταθέσω ως στοιχεία αεροπορικής ιστορίας για να γίνει κι ευρύτερα γνωστό τι σημαίνει Πολεμική Αεροπορία, αεροσκάφος, πτήση, πολεμική αποστολή, «χορός» …τριών διαστάσεων  αερομαχίας κι επίσης να φανούν οι ευθύνες που επωμίζεται ένας πιλότος-αξιωματικός υπερασπιζόμενος τα πάτρια από το δικό του μετερίζι αλλά και πόσο σημαντικό είναι να κρατά κανένας στα χέρια του όπλα καταστροφής,
1964.Στα F-5 Williams A.F.B. Αριζόνα

όχι όταν είναι να υπερασπιστεί την  Πατρίδα, γιατί τότε ξέρει ακριβώς τι πρέπει να τα κάνει αλλά όταν η τύχη του επιφυλάσσει εμπλοκή του σε διχασμούς κι εμφύλιους σκοτωμούς που συμφέροντα κι αβελτηρίες την Πατρίδα οδηγούν όπως δυστυχώς επεφύλασσε σ’ εμένα.

Έχει διαβαστεί 181 φορές
ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ
Προηγούμενο άρθρο
ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ
ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ ΝΙΚΟΣ
Επόμενο άρθρο
ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 22 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα