Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ ΝΙΚΟΣ

print
email
ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ ΝΙΚΟΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο Νίκος Δημογκότσης γεννήθηκε το 1956 στην Κυπαρισσία. Στην πόλη της θάλασσας και της ελιάς. Τελείωσε την μέση εκπαίδευση. Έκτοτε «σπουδάζει»στο πανεπιστήμιο της εργασίας, των δρόμων, της σχόλης, «ταξιδεύοντας» προς την δική του Ιθάκη. Ελπίζει αυτό το ταξίδι του να μην έχει τελειωμό…

ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΜΕ

Γνωριστήκαμε στο μπαλκόνι
κάποιου ανοιξιάτικου δειλινού
την ώρα που ανταύγειες του
φωτιά θαρρείς έβαζαν
σε δυο μικρά σύννεφα…
Τα μάτια μου εραστές του ονείρου
στα μάτια σου τα μελισσανθή κυλίσθηκαν,
με την τρυφερότητα μιας σταγόνας νερού
στα φυλλαράκια του εύοσμου βασιλικού.
Τα χέρια σου χειροπέδες χρυσές,
στα χέρια μου δέθηκαν
με την προσμονή της αιώνιας Άνοιξης
Τα λόγια μας ψιθυριστά
κρύσταλλα φωτεινά
λυτρωτικό φως έστελναν
στα χρώματα των ψυχών μας,
και τα κορμιά μας λατρευτικούς ύμνους
και χορούς πυρρίχιους
στον νεφεληγερέτη έρωτα.
Αγαπηθήκαμε,
και νιώσαμε την αγάπη
πιο βαθεία κι' από τη θάλασσα,
πιο πλατιά κι απ΄ τα ουράνια δώματα.
Και το πορφυρό μας καράβι
συνεχίζει να ταξιδεύει,
στα συμπαντικά κύματα της αγάπης μας
Αγαπηθήκαμε…
Ευτυχώς,
Αγαπηθήκαμε!

Βαθειά αγκαλιά ονείρου

Βαθειά αγκαλιά ονείρου
ώρα δυο της νυχτός,
της ψυχής μου το χιτώνα έσυρε.
Εμπρός μου, παρουσιάστηκε
αγγελιοφόρος ρωμαλέος
με πανώριες πλεξούδες.
Κοιτώντας με ζωηρά
με το χέρι του άγγιξε
το ωχρό μέτωπό μου, λέγοντας.
Εγώ είμαι,
η άγρυπνη εγρήγορση του παντός,
της θείας ουσίας η μυστική αχτίδα.
Μη φοβάσαι,
μικρό το ονειρικό σου ταξίδι
στο σώμα της ζωής.
Είδα·
των ανθέων γραφές με πολύτιμα
αποστάγματα μύρων να διαφοροποιούν
των ανθρώπων τα ποιήματα.
Είπε
τα αποστάγματα των μύρων
δάκρυα της θείας ουσίας είναι,
που ποτίζουν τον κήπο της γης.
Είδα
πολύβουων μελισσών τα ποθητά έργα,
και της μελίξανθης βασίλισσάς τους
τα μάτια ν’ αστράφτουν δόξα φωτός.
Είπε
τα ποθητά έργα, η δόξα φωτός
του παντός είναι κομψά ποικίλματα
τέχνης ασύγκριτης.
Είδα
εκείνους που φέρουν μαχαίρι
φορτωμένο μίσος, να το προσαρμόζουν
στο αλέτρι του πολέμου,
βαθύ να σκάβουν τον πόνο,
πολύ να εξαργυρώνουν το αργύριο.
Είπε
τα βάρη της γης
κατασκευασμένα είδωλα,
υπάρξεις ψεύτικες,
το όνομά τους «κανείς» είναι
στην αμβροσία του μέλλοντος.
Είδα
εκείνους που κρατάνε μαντήλι
φορτωμένο αγάπη,
να σκουπίζουν από τα μάτια της νύχτας,
της ημέρας τα βάσανα,
προσευχόμενοι στο δέντρο της Άνοιξης.
Είπε
φεύγοντας ακροπατώντας
από το όνειρό μου:
θαυμάσιο είναι να βλέπεις
τους φέροντας το μαντήλι το Άγιο,
ότι ο ιδρώτας τους ποταμός χυνόμενος
στην ουράνια θάλασσα της Ειρήνης.

ΙΑΙ! ΙΑΙ! (Ο πόλεμος)

Μοίραζε φανερά ικανοποιημένος
το θάνατο ο πόλεμος,
αναφωνώντας δυνατά ΙΑΙ! ΙΑΙ!
Πάλι με εμπιστεύτηκαν οι άνθρωποι.
Δοξασμένο ας είναι το όνομά τους…
Δοξασμένοι ας είναι και οι νεκροί τους,
ότι και τη δική μου δόξα
πάντοτε σκέφτονται…

Μακάριοι, οι λίγοι βλέποντες

Ακόμα λίγοι,
βλέπουν τα εξαρτήματα
της πολεμικής μηχανής,
απαστράπτοντα με το χρώμα του αίματος
και τις αλυκές κηλίδες
των αθώων θυμάτων ,
να διασκορπίζονται στην αγκαλιά
της μητέρας γης.
Ακόμα λίγοι,
βλέπουν τους ισχυρούς
της πολιτικής συρραφής,
με πύρινα καρφιά
να καρφώνουν το σώμα των ανθρώπων.
Τους πνοοδότες αγέρες
τρυφερούς στην αγάπη τους,
προδομένους να περιφέρονται
στα ταξίδια τους…
Ακόμα λίγοι,
βλέπουν τους ποιητές της ζωής,
ποιητές και οι ίδιοι,
ανήμπορους να κερδίσουν
ένα μέτρο Ειρήνης,
και τους ανθρώπους
άλλους περιχαρακωμένους στον επιούσιο,
και άλλους στην ευδαίμονη ουτοπία,
να στοιβάζονται στα σκαλοπάτια
της συνεχούς καθόδου…
Τέλος,
ακόμα πιο λίγοι βλέπουν,
στα υπόγεια ρεύματα του μέλλοντος,
τις νέες και τους νέους
να υψώνουν τα χέρια τους,
ψάλλοντας και τραγουδώντας
στην Ειρήνη,
και κόβοντας τις παλιές γέφυρες
να οικοδομούν
την κοινωνία της αγάπης
και της Δικαιοσύνης…
Μακάριοι,
οι λίγοι βλέποντες
ότι αυτοί, οι θεμέλιοι λίθοι
της Νέας Ζωής.

Έχει διαβαστεί 278 φορές
ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΗΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΗΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 32 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα