Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΔΕΠΟΥΝΤΗ ΓΚΡΑΤΣΙΑ

print
email
ΔΕΠΟΥΝΤΗ ΓΚΡΑΤΣΙΑ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Γεννήθηκε στη Δράμα από γονείς Ισπανούς. Ταξίδεψε μαζί τους ως τη Μ. Ανατολή. Όμως τα όμορφα παιδικά της χρόνια πήραν τραγικό τέλος όταν οι γονείς της χάθηκαν σ' ένα ναυάγιο. Εργάστηκε σαν τραπεζικός υπάλληλος και την ημέρα της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς γνώρισε τον άντρα της Σπύρο Δεπούντη. Αλλά και η προσωπική της ευτυχία είχε το ίδιο τραγικό τέλος, όταν άδικα έχασε το σύντροφο και υποστηρικτή της ύπαρξής της.

Μετά το θάνατό του, αφοσιώθηκε στη Λογοτεχνία και αργότερα στη Ζωγραφική, προσφέροντας στον πνευματικό και εικαστικό χώρο, προσωπικά της δημιουργήματα. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει 49 βιβλία. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Πολωνικά και Αγγλικά. Για το έργο της έχει πάρει αρκετές διακρίσεις όπως: 1ο Βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών για τη νουβέλα «Στα μπουντρούμια του θανάτου», για τη «Δελφική ιδέα» από το Σύλλογο Δελφικών Αμφικτιονιών για ποιήματά της από τα «Κηφίσσεια» καθώς και δύο βραβεία πάλι για τα ποιήματά της από την ACADEMIA INTERNATIONALE DE LUTESE της Γαλλίας.

Η Γκράτσια Σπύρου Δεπούντη, δημιουργικός και ανήσυχος άνθρωπος, πέρα από τη Λογοτεχνία, εδώ και 15 χρόνια ασχολείται και με τη Ζωγραφική. Επίσης ασχολείται με κολάζ και με την κατασκευή διακοσμητικών από φαγιάνς. Έχει πραγματοποιήσει 8 ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές (Γκαλερί 12, Ελ Γκρέκο, Νέα Σκέψη).

Στην Αθηναϊκή Λέσχη, σε ομαδική θεματική έκθεση πορτραίτων πήρε το 1ο Χρυσό Μετάλλιο για το πορτραίτο του Σπύρου Δεπούντη. Ας σημειωθεί ότι, όλες οι εισπράξεις από τα έργα της Γκράτσιας Σπ. Δεπούντη διατίθενται για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Για να μείνει κάτι στο όνομα του αξέχαστου συντρόφου της, τον τελευταίο καιρό ευτύχισε να δει ένα όνειρο πολλών ετών να πραγματοποιηθεί. Ακούραστη πάντα μετέτρεψε το σπίτι της σε πνευματικό κέντρο με την επωνυμία ΔΕΠΟΥΝΤΕΙΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΙΗΣΗΣ- ΓΡΑΜΜΑΤΑ- ΤΕΧΝΕΣ.

Μνήμες

Μνήμες αναδύονται απ' το καπνό του τσιγάρου.
Καίω μια δαχτυλιά μηδέν
σε κάθε σπίρτο.
Στάζω την σκέψη μου
σ' άδεια ποτήρια.
Φυτεύω ένα μπαλκόνι λευκές μαργαρίτες
- όχι για να τις ρωτήσω αν μ' αγαπούν,
μα γιατί έχουν το χρώμα της σιωπής μου,
που μέσα τους κιτρινίζει
μια παμπάλαια κουκίδα λόγου.

Οι μέρες…

Οι μέρες
-παλιές αδελφές μου-
περνούν τώρα αδιάφορες
ξένες,
λες και δεν με συνάντησαν ποτέ.
Στα μαλλιά μου πιάνονται αγκάθια.
Μ' αγγίζει το φθινόπωρο,
μα δεν μου κουβεντιάζει.
… Και μόνο η νύχτα με θυμάται
και γονατίζει στον πόνο μου.

Στο Γκουανταλκιβίρ

Γκουανταλκιβίρ,
Ποτάμι με τα ήσυχα
Χρυσοπράσινα νερά σου.
Στις όχθες σου ήρθα πάλι
να κλείσω τα μάτια μου,
να νοσταλγήσω,
να ονειρευτώ.
Να ξαναδώ τις μαγικές εικόνες
Με τις πεντάμορφες κόρες
Να σου τραγουδούν,
Τα ασύγκριτα παλικάρια
Να μεθούν και να χορεύουν.
Γκουανταλκιβίρ,
Με τα πολύχρωμα πετράδια
των νερών σου
να λαμπυρίζουν στον ήλιο
σα μάτια κοριτσιών
που τα τρέλανε ο έρωτας.
Γκουανταλκιβίρ, Γκουανταλκιβίρ,
Γίνομαι πεταλούδα,
Γίνομαι παπαρούνα,
και γέρνω στον αέρα
στις ασημένιες όχθες σου
να σε φιλήσω και να χαθώ
χιλιοτραγουδισμένε Γκουανταλκιβίρ.
Γίνομαι ροδοπέταλο
να με πάρεις στα νερά σου
να με πας, να με πας
όπου θες εσύ,
στο τέλος του κόσμου
και στην αρχή του ξανά,
ονειρεμένε μου Γκουανταλκιβίρ.
Έρωτα της ψυχής μου,
ατέλειωτο πάθος,
Γκουανταλκιβίρ, Γκουανταλκιβίρ.

Νύχτα ατελείωτη

Πόσο ατέλειωτη μου φαίνεται
ετούτη η νύχτα!
Πόσο αργεί να ‘ρθει το ξημέρωμα!
Πόσο απελπιστική
είναι η μοναξιά μου!
Σκύβω
και βλέπω τα πόδια μου
ματωμένα.
Σκύβω
να μαζέψω τις μικρές
σταγόνες των δακρύων μου.
Σκύβω
να λύσω την καρδιά μου
που 'ναι δεμένη
με την πίκρα
όπως τ' άλογα στ' αλέτρι τους!
Ω! πόσο μου φαίνεται
ατέλειωτη
ετούτη η νύχτα.

ΤΟ ΤΑΞIΔI ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ

Θυμάμαι εκείνο το ταξίδι των ρόδων
το ταξίδι των ανοίξεων
και των αχόρταγων ονείρων...
Το ταξίδι που σαν μάγισσα μας ξελόγιασε
κι έσπειρε στην καρδιά μας ,
άνθη κερασιάς και υάκινθους
το ταξίδι που χάραξε
σχήματα ωκεάνια
στα διψασμένα μάτια μας.
Το ταξίδι σε θάλασσες χρυσές
και πορφυρά ακρωτήρια,
σε τροπικά μεσάνυχτα
κι εξωτικά λιμάνια
το ταξίδι...
το ταξίδι των ρόδων και των ανοίξεων
-εκείνο το ταξίδι πού τάχα βούλιαξε;
Σε ποιους βυθούς να κλυδωνίζονται τάχα;
Πού να 'γειραν εκείνοι οι υάκινθοι;
Εκείνο το ταξίδι που αρματώθηκε στον πόθο
και ξεκίνησε
στα μισά εκεί στα μισά του δρόμου
το βρήκε ο χαμός και πάει...

ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πόσο καταδεχτικιά είν’ η βραδιά απόψε…
Σαν παραμύθι ξεχασμένο
Που ξαναγυρνάει…
Γέρνει στο μάγουλό μου
Με φιλάει
Και κάτι όμορφο μου ψιθυρίζει…

ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΑ

Οι μέρες ξεχάστηκαν μέσα στα μάτια μου
όπως η τελευταία επιθυμία
στο βλέφαρο του νεκρού.
Οι μέρες ξεχάστηκαν -βίοι αγίων, βίοι αγνώστων.
Πώς έγινε... δεν το κατάλαβα.
Εγώ περίμενα κάποια ανάσταση.
Περίμενα εντατικά κάποια ανάσταση.
Με κείνη την ένταση
την ασάλευτη την αθόρυβη την ανήλεη
που έχουν τα ερείπια στον ήλιο.
Εγώ περίμενα κάποια ανάσταση
...κι ολοένα ξεχνούσα.

ΚΥΜΑΤΑ ΟΝΕΙΡΩΝ

Κύματα ονείρων ταράζουν
Την ακριβή γαλήνη μου νύχτες- νύχτες…
Όμως τελικά όλα τα πράγματα στη ζωή μου
Ακόμα κι αυτά που λέμε αντιφάσεις
-κυρίως αυτά-
λαχταρούν για συμφιλίωση.

ΕΝΑ-ΕΝΑ ΤΑ ΠΕΠΛΑ ΤΗΣ

Μπρος στη φωτογραφία σου
ξεδιπλώνω ακούραστα τις ώρες μου.
Ένα ορφανό πουλί
σκαλίζει με το τραγούδι του
τη νύχτα...
Μπρος στη φωτογραφία σου
η μοναξιά μου θρηνεί
και χορεύει
ξαναφορώντας ένα-ένα τα πέπλα της...

ΣΥΝΟΡΑ

Τα μάτια σου είναι σύνορα
αυτού του κόσμου,
κι ενός άλλου.
Καίνε φωτιές σ' αυτά τα σύνορα
φοβάμαι να τα περάσω...
ξέρω να σ’ αγαπώ μονάχα
να φτιάχνω βωμό στα σύνορα
και να σε προσκυνώ.

ΤΑΞΙΔΙ

Ταξίδεψες
Με τον ήλιο να λουφάζει στα μαλλιά σου
Να σου χαϊδεύει τους κροτάφους
Να γλείφει τον αυχένα σου…
Ύστερα σ’ άφησε κάπου μακριά
Σε τόπο δίχως όνομα
Κι αυτός –ο αιώνιος ήλιος-
Ξαναγύρισε να παίξει
Με τους φτωχούς θνητούς.

ΜΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΗΝΙΑ ΤΟΥΤΗ ΛΙΜΝΗ

Μεσ’ στη γαλήνια τούτη λίμνη
Λούσου ψυχή μου.
Μέσα στις σκέψεις που βυθίζονται
Μέσα στις λέξεις που επιπλέουν
Μέσα σ’ αυτή τη λίμνη…
Στην ασημένια σιωπή των νερών
Στην ασημένια λησμονιά τους…
Ψυχή μου, λούσου.

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΘΡΟΪΖΟΥΝΕ

Τη νύχτα όταν τα δέντρα θροΐζουνε
Σα να μιλούν
Και η απόσταση του τότε
Με το τώρα καταργείται
Γεύση από πικραμύγδαλο
Αναπολώ μεσ’ στα φιλιά σου
Κι αξέχαστες στιγμές.

Έχει διαβαστεί 214 φορές
ΔΕΛΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΔΕΛΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΔΕΤΣΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
Επόμενο άρθρο
ΔΕΤΣΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 31 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα