Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

print
email
ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Νόμος Κοσμικός με παρουσίασε μέσα εις το φως και ανεπαίσθητα με απέθεσε πάνω στον παλλόμενο πλανήτη ΓΑΙΑ, εις κάποιο σημείο της -τηλεδόξου Ελληνικής χώρας- Μακεδονίας, εις το μέσο περίπου του γεννήτορος αιώνος της Αποκαλύψεως. Από την άλλη πλευρά των διαστάσεων την μεγάλη πορεία ξεκίνησα, ανάμεσα στους λειμώνες των άστρων και τα νεφελώματα του Πνεύματος.

Αγάπησα την Γνώσιν, την ενδογενή περισσότερο και η κατάκτησίς της με φέρνει διαρκώς πλησιέστερα εις το μεγαλείο των «Θεών» μου. Το τραγούδι της Ζωής μου, είναι ολότελα δικό τους. Μελέτησα «Ιατρική» και «Θεραπευτική» και άλλες τέχνες και επιστήμες. Πιστεύω πως πραγματικό έργο τέχνης είναι μια δραματική απεικόνισης ενός «αδιεξόδου» εις τα όριά του. Πιστεύω πως το κάθε τι εις τον κόσμο, από το ελάχιστο έως το μέγιστο, έχει τον θρόνο της παρουσίας του. Ζωγράφισα πολλά έργα, αλλά δεν γνωρίζω γιατί πολλές φορές τα έχω εκθέσει. (Κεντρικός άξονας: α) Το αύριο το σκότωσε μία νύχτα συναρχίνη και ακαθαίρετος που κρατεί του μέλλοντος τα σκήπτρα και  β) Η αντιπαράθεσης του αρχαίου φωτός με το σκότος του παρόντος)

Έγραψα πολλά έργα Αλαλαγμοί, Όταν οι πόλεμοι πεθάνουν, Η Δόξα που ήσουν η Γη, Πυθιακά λόγια, Το γνωρίζω πως δεν το γνωρίζεις ότι το γνωρίζω πως το γνωρίζεις, Αμφιδρομία, Αναγκαιότης μεταξίωσις αξιών, Καθαίρεσις, Φενάκων το Άγρευμα, Αιανής, Το «Α» του τέλους, Άχρονη νοσταλγία, Αινότοκος αιών, Απολλώνιον Βάκχευμα, Μόρσιμον ήμαρ, Κυρίαρχον λάθος, Απρόφατος Αποκάλυψις κ.ά, αλλά δεν γνωρίζω γιατί ακριβώς τα έχω εκδώσει. Το ίδιο και για τα μουσικά μου έργα, «Κίρκη», «Ιέρεια», «Ιεροφάντης», «Η κάθοδος του Ορφέως», «Το βλέμμα της Νεμέσεως», κ.ά
Έννοια μου πρώτη: Η δοκιμασία του ανθρώπου και τα αίτια της σισύφειας μοίρας του.
Έννοια μου πρώτη: Η αλήθεια και η γνώσις της βαθύτερης αλήθειας των φαινομένων.
Έννοια μου πρώτη: Η ποίησις του Σύμπαντος, ο χώρος που καταλαμβάνω εις αυτήν και η ανακάλυψις του ομφαλίου λώρου που με συνδέει με τον πρώτο ναό της Δημιουργίας.
Πίστη μου: Η συμπαντική «θρησκεία» της αρμονίας, του δικαίου, της αγάπης, του σεβασμού, της αξιοπρέπειας και της από τούτες τις αξίες οριοθετημένης δημιουργίας και εξελίξεως.
Απορία μου: Γιατί ξεχνάμε ότι η Ζωή ανήκει εις την κοσμική θρυλική «μυθολογία»;
Τα έργα μας σαν λέξεις αποσπασματικά θα την αφηγηθούν και όλοι κάποια θέση θα πάρουμε εις το κολοσσιαίο αμφιθέατρο της Λήθης, να παρακολουθούμε αιώνια, δίχως αμφιβληστροειδείς, το ακίνητο άλαλο θέατρο της αλλόφωτης Αθανασίας, που κυκλώνει τα έμβια στης μιας στιγμής το υποτελές βασίλειο, παρέχοντάς τους τον ρόλο οργανικών σκιών από κάποιον άλλο κόσμο.
Αν προσπαθήσουμε να κοσμικοποιήσουμε τις «λέξεις» μας και να δημιουργήσουμε την αληθινή μας ποίηση μ’ αυτές, ίσως να ακούγαμε κάποια απόκοσμη φωνή να την απαγγέλλει ή ίσως αισθανόμασταν κάποιο τέλειο θεατρικό μας, να παίζεται εσαεί, εις το αμφιθέατρο της αιωνιότητος, και την πνοή της, να μας διατηρεί αθανάτους.
Κατοικώ εις την Περαίαν -της Θεσσαλονίκης χώρα- γνωρίζοντας πως:
α) Οι πόθοι μας δεν επαρκούν ούτε οι ευχές μας αντέχουν για να κρατήσουν σταθερούς τους κίονες του κόσμου.
β) Κανένας δεν συναναστράφηκε τόσο πολύ με τους Θεούς όσο οι Έλληνες -κι ας ανοητολογούν οι «Επιστήμονες» της μυθολογίας!- κι αυτό ο κόσμος δεν μπορεί ακόμη να τους το συγχωρήσει.
γ) Κανένας δεν εισχώρησε τόσο βαθιά στα άδυτα του πνεύματος κι αυτό ο κόσμος δεν μπορεί να το λησμονήσει. Επιτηρούν τον Έλληνα όπως κάποτε απομόνωναν την μαγεία, γιατί φοβάται κάποιος την μαγική δύναμη του Νου πολύ περισσότερο από την μαγεία των ψευδαισθήσεων.
δ) Η ελευθερία πληρώνεται. Έτσι κατόρθωσα να ανήκω στους πιο ελεύθερους ψευδοπένητες κι όχι στους πλουσιότερους δούλους. Και κάτι άλλο: Απελώβησαν την κλεινή Ελληνία Οικουμένη. Εις την δύσμορον Γαία διαρκεί πανταχού το του κτήνους εόρτασμα. Και η δύσμηνις Νέμεσις ως τηλέφαντος Σώτειρα αναμένει. Θα ευφρανθώ –αισθανόμενος- την πανάνθρωπον δίκην και ανάστασιν, αλλαχού…
Καθημερινώς εύχομαι Τύχη Αγαθή εις την Ωκεανίδα και εις την Νεότητα της Οικουμένης.

ΑΧΡΟΝΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Ι
Άναψαν οι δαυλοί μιας νοσταλγίας προαιώνιας
και χάθηκαν με μιας όλοι οι όγκοι της πραγματικότητας.
Ξύπνησαν κι εμφανίστηκαν τα Αόρατα
τα έξω απ’ τον Καιρό σκευοφυλάκια
που κράτησαν αιώνια σε χρησμούς
τις ρήσεις της ερωτικής τελετουργίας.

Βαφτίζομαι σε υπεριώδες μύρο
πανέτοιμος για να βαδίσω είμαι
στης αφθαρσίας τους ουράνιους ελαιώνες
την γέννησή μου ν’ αναδεύσω στους καιρούς
και τα ανείπωτα νοήματα ενός κοινού μας πεπρωμένου

ΙΙ
Με αναγνωρίζουν οι υγρές σου επιφάνειες
που ιριδίζουν στου φυσικού φωτός την απουσία
κάθε φορά που καταπάνω σου απευθύνονται
τα άνθη τα μενεξεδιά των πόθων μου
και η παλλόμενη αιώνια νοσταλγία.

Πέρα απ’ τα βάθη του γαλάζιου χάνομαι
σε διαστάσεις που εξισώνονται τα πάντα
στην αγκαλιά την άπειρη
ενός κοσμοσημείου που μας γέννησε
μαζί το φως, το έρεβος
το διάστημα την ύλη.

Πού να σε ψάξω να σε βρω;
Έτη φωτός οι αποστάσεις!
Όπου και να ’σουν  όμως είσαι εδώ
Μες στης λαχτάρας μου την άϋλη αϋπνία.

ΙΙΙ
Βλέπεις  πως είναι δυνατόν
χάρες να κάνει η αγάπη
για μια στιγμή σε μια ζωή
κι αυτή ν’ αρκεί
ν’ ανανεώνει την αέναη κοσμοπορεία.

Ήρθες για μερικές στιγμές
για να αντιληφθώ πως πάντα έλειπες εσύ
απ’ τον παράδεισό μου
Μια στιγμιαία παρουσία σου
εγκατέστησε στη συνείδησή μου
την παντοτινή σου απουσία.

Όλα τα όντα και τα πράγματα
παιδιά της μιας στιγμής θα είναι πάντα
Κι ο θάνατος το ίδιο και η ζωή
πάνω στης μιας στιγμής την κόψη
θα παίζουν το παιχνίδι των πιθανοτήτων.

IV
Πολλές φορές ένα «τίποτα» χρειάζεται
να μεταφέρει μια αβάσταχτη ομορφιά.
Από την άλλη πλευρά των πραγμάτων
σου παρουσιάζεται με το έμβλημα του απρόσμενου
και πριν καλά-καλά στα σοβαρά το πάρεις
έρχεται κι εγκαθίσταται κι ελέγχει
όλη την όπως την ονομάζεις πραγματικότητά σου.

Τα πράγματα αλλάζουν θέσεις
και έκπληκτοι σιωπούν
αναμένοντας καινούργιες οδηγίες
προστάγματα και αξιολογήσεις
και συ σαν σε διακοπές θαρρείς
σε τόπο άγνωστο και μαγεμένο
ψάχνεις να βρείς τον τρόπο να ηγεμονεύσεις
τον εαυτό σου πρώτα.

Είναι στιγμές που δεν θα σ’ άντεχε η ζωή
αν ήτανε τυφλή στ’ αόρατα
κωφή στ’ ανείπωτα
και η πιο μεγάλη ομορφιά της είναι εκεί
και μια σταγόνα δίνει τα πάντα στους ερωτευμένους
για να μπορούν όσο η ισχύ της διαρκεί
να βρούν το δρόμο που οδηγεί
στον κάμπο των λευκών κρίνων.
Όμως οι πιο πολύ μες στο φαράγγι χάνονται
της ξέρας της συμβατικότητας.
Όπως και να ’ναι είναι όμορφη η ζωή
ποτέ όμως πιο όμορφη απ’ την αγάπη.

Μνήμη – Μνημώ - Μνημοσύνη

ΜΝΗμη ΜΟυ εΣΥ ’σαι εκείΝΗ
της νοσταλγίας μου που ανοίγεις τα φτερά
να διασχίσει την φωταύγεια
που κατακλύζει την απεραντοσύνη
της ανέγγιχτης ζωής μου.

Ο σεβασμός μου σου ανήκει

κι αυτό ακόμη το παρόν
στα δάκτυλά σου θα καθίσει σαν πουλί
φωλεά να του προσφέρεις
στους μαγικούς κυπαρισσώνες,
στους πρόποδες τους αχανείς
του απόκοσμου και ιερού
όρους των Αθανάτων.

Μνήμη, του θανάτου ηγεμονική ερωμένη
στους κήπους του μέσα βαδίζεις
ημίφωτη θεά,
με μαγικές θωπείες
τους άσαρκους με σάρκα σου εμφανίζεις.
Ανάλαφρα με προσκαλείς
τιμητικά για να με ξεναγήσεις
μέχρις εκεί στη χώρα των νηπιακών μου ονείρων
-σε κρίνα μεταμορφωμένα που ευωδιάζουν
το άρωμα μιας μέθης παραισθητικής-
 
Τα θαύματα που έχασα αναδεύεις
τις πράξεις που δεν έπραξα
τις πύλες που έκλεισα στα όνειρα, ανοίγεις
τα έργα μου τα λιγοστά -ναούς- διατηρείς
και την απέραντή μου αγάπη
-όμοια θάλασσα, απ’ άκρη σ’ άκρη των αόρατων οριζόντων-
σε κύμα την αφήνεις
σε τούτες τις παροντικές ακτές
την άμμο να θωπεύει την κινούμενη
της πενιχρής κι εξαίσιας ζωής μου
που πριν την αισθανθώ κι αυτή θα σου ανήκει
και αδιάφθορος, Εσύ, κριτής
θα με προτρέπεις να γευθώ
ότι μπορεί το είναι μου ν’ αντέξει
γνωρίζοντας πως η Αγάπη είναι η μόνη,
την προτροπή σου που μπορεί να εκπληρώσει,
να μεταμορφωθεί σε φως
εκεί όπου θα γίνει ένα με την Γνώση.

Έχει διαβαστεί 356 φορές
ΚΑΟΥΝΗ ΜΑΙΡΗ
Προηγούμενο άρθρο
ΚΑΟΥΝΗ ΜΑΙΡΗ
ΚΑΠΟΥΣΙΔΟΥ ΩΚΕΑΝΙΣ
Επόμενο άρθρο
ΚΑΠΟΥΣΙΔΟΥ ΩΚΕΑΝΙΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Ποιός είναι online

Έχουμε online 24 επισκέπτες και 0 μέλη.

Επισκεψιμότητα