Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2020
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑ ΛΕΤΑ

ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑ ΛΕΤΑ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Η Λέτα Κουτσοχέρα γεννήθηκε στη Ζήρια Αχαΐας. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στη Στουγκάρδη της Γερμανίας, ζωγραφική και σκηνογραφία στην Αθήνα. `Εκανε ατομικές και ομαδικές  εκθέσεις ζωγραφικής, εικονογραφήσεις και εξώφυλλα βιβλίων και έχει σκηνογραφήσει θεατρικά έργα. `Εχει γράψει ποίηση, θέατρο, δοκίμιο. Εμφανίστηκε στα Γράμματα το 1978.

Ποίηση της έχει μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Ρώσικα, Ουγγρικά, Πολωνικά, Γερμανικά, Αλβανικά, Τσέχικα και Αραβικά), ενώ το έργο της έχει παρουσιαστεί σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης, έχει φιλοξενηθεί σε ανθολογίες, συλλογικές εκδόσεις, επιθεωρήσεις τέχνης, εφημερίδες και περιοδικά, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.  

Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της  International Writers and Artists Association, του Οργανισμού για την Διάδοση και Διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας και αλλού. Η ποίηση της έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς.

 ΓΡΑΦΗ ΠΡΩΤΗ

ΚΙΒΩΤΟΣ

Σε σπήλαια φωτοδόχα μπαίνω.
Εδώ το βάθος, εδώ η καρτερία
Η καταφυγή μου εδώ, η διαφύλαξη του φωτός μου.
Το πνεύμα μέσα στο πνεύμα
και η σιωπή μέσα στη σιωπή,
έρωτας διαφυλαγμένος που δεν οξειδώθηκε.

Κι αν ακόμη περιέλθει η γη και η σελήνη σε άλλον ήλιο,
η ψυχή μου θα ψάχνει διασχίζοντας την ίδια οδό
για εκείνη την μυστική γωνιά των κρύφια,
όπου η αγάπη εγεννήθη.
Εκεί όπου η εκκλησιάζουσα μήτρα
όπου κρυπτογραφημένες καταλήξεις ονομάτων
πάνω στο φλοιό πληγομένων ευκαλύπτων σημαίνουν.

Δεν πεθαίνουν οι πρώτοι φθόγγοι των κελαϊδισμών.
Τα δαχτυλικά αποτυπώματα των Θεών
πάνω στον πυρήνα της Άνοιξης δε σβήνουν.
Κιβωτός το ποίημα, κιβωτός ο έρωτας, κιβωτός η φωνή μας.


ΓΡΑΦΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Σημαίνοντα και σημαινόμενα

Μπροστά σε τρεις πηγές, βρήκα άμφια χελιδονιών,
στέμματα από πηγώνιες και κρινάκια
κι ένα δισκοπότηρο με αρχαίες γραφές, παλίμψηστες.

Παλινοστούσες ρύμες, σπάνε σαν κύμα στο σπήλαιο του μυαλού μου.
Εξέρχονται θραύσματα ερώτων, αριθμών και ονομάτων.
Κι εσηκώθη άνεμος μιας άνοιξης που ταξίδευε σε δρόμο παράφορο.
Τότε αναχώρησα για τους τόπους που από βάθη ωκεανών αναδύθηκαν.

Στον θόλο της σκέψης μου, κράτησα τον παλμό των πρώτων κυττάρων ήχους κατακλυσμιαίων υδάτων, στους ρυθμούς της καρδιάς που κράτησα.
Σημάδια στο δρόμο μου άμφια παλινοστούντων χελιδονιών.
Κρινάκια της γενέθλιας γης μου, που ανοίγουν την άνοιξη κι ένα δισκοπότηρο, μάλαμα χυμένο σε φλέβα.

ΓΡΑΦΗ ΤΡΙΤΗ

Κυψέλες αγάπης για μια άλλη άνοιξη

Κυψέλες αγάπης χτίζω στου κήπου μου την άκρη,
Ζητώ αγκαλιές να φέρουν άνθη για τη γύρι.
Χέρια να φτιάξουνε κερήθρες, κεχριμπάρι.
Τα σήμαντρα να ηχήσουν σε όλα τα καμπαναριά του κόσμου
Να πέσουνε τα τείχη κι εκεί να υψωθούν κλώνοι «κρυφής αγάπης»
Η ομορφιά γύρω να πλημμυρίσει
Ν' αστράψει κάτω από τον ήλιο
Μια δρασκελιά στον χρόνο εμπρός πηγαίνω
Προσανατολίζομαι σε μιαν άλλη ωραιότητα
Προσκυνώντας όλων των ανοίξεων τα πάθη
Τραγουδώ μιαν άπειρη ομορφιά,
Που την σφυρηλατώ για χρόνια τώρα στην καρδιά μου
Αυτήν μόνο ζητάω φίλοι, γι' αυτήν πονώ, γι' αυτήν υπάρχω
Το καταθέτω εδώ, αυτήν θέλω να ζήσουν οι ερχόμενοι αιώνες
Γι' αυτούς εγώ την ζω από τώρα,
την φυλάω σαν το τίμιο ξύλο
Την κρατάω μέσα στα δύο μου χέρια σαν χρυσάφι,
και την χαρίζω ατόφια, σε όποιον έχει ανοιχτό το στέρνο,
σε όποιον μπορεί να μπει μέσα στις
ώρες μιας άλλης άνοιξης που θα' ρθει.

Άτιτλο

Για τη διαφύλαξη της Ειρήνης
ακούμε να λένε οι ρήτορες.
Την ίδια στιγμή κατασκευάζουνε πολέμους.
Στήνουν συνέδρια και συναντήσεις κορυφής,
για κάθε είδους εγγυήσεις και ψεύτικες εκεχειρίες.
Πίσω από χειραψίες και υποσχέσεις
στήνουν σχέδια, πολεμικές επιχειρήσεις.
«Οι Δοκούντες άρχειν των εθνών»,
με δόλο βομβαρδίζουν
εκεί όπου τα όνειρα κυοφορούνται.
Μα οι καιροί θα βοηθήσουν κάποτε,
και θα τελειώσει ο χρόνος τους.
Εκεί όπου έπεσαν οι νεκροί,
καρπερός ο σπόρος θα φυτρώσει
και θα υψωθεί δέντρο
που θα το θρέφουν οι ψυχές τους.
Γιατί τι κι αν οι δήθεν ηγεμόνες
μπορούν να εκπορθήσουν
αυτούς που κείτονται στο χώμα.
Γιατί οι ψυχές τους έρχονται
ερινύες στον ύπνο τους.
Μετά βγαίνουν στους δρόμους
και φωνάζουν διαμαρτυρίες και συνθήματα,
χωρίς να τους βρίσκουν οι σφαίρες τους
γιατί έχουν ασπίδα τους, αγγέλων φωτοστέφανα.

Τα παιδιά του πολέμου

Ήταν κάποτε παιδιά της Παλαιστίνης,
το αίμα τους τώρα, ποτίζει χλοερά χωράφια.
Ήταν κάποτε παιδιά της Ιερουσαλήμ,
κομματιασμένα τα όνειρά τους τώρα,
θρηνούν πάνω στα ερείπια,
ψάχνουν για μια πυγολαμπίδα στο σκοτάδι.
Α, ποιος τους έκλεψε της Βηθλεέμ το άστρο,
ποιος τους πήρε την αθωότητα;
Βηθλεέμ- Βηθλεέμ, Ιερά Εστία, Αιώνια Πόλη!
Μήτρα πόνου και δόξας ασάλευτης,
τόπε ομιλούντων άστρων,
ποιος επιβουλεύεται τη φωνή σου;
Πού είναι ο λόγος σου, η αχτίδα η αστράπτουσα;
Παιδιά της Βηθλεέμ, της Ιεριχούς παιδιά,
ποιος παγίδευσε τα παιχνίδια του κήπου σας;
Ποιος στέγνωσε το ποτάμι των παραμυθιών
που κυλούσε δροσιά στην καρδιά σας;
Σκοτείνιασαν οι δρόμοι…
Καπνοί κρύβουν τις πύλες προς την έξοδο.
Και ο Ιορδάνης γυρίζει προς τα πίσω
Να πλύνει όλο το αίμα, όλη τη στάχτη.

Ο Ελαιώνας του πατέρα

Μεγάλωσε ο ελαιώνας σου πατέρα
χτες στο ασημί φύλλωμά του,
σαν το χτυπούσε ο άνεμος κάτω απ’ τον ήλιο,
διέκρινα την εικόνα του προσώπου σου
και στο ψήλωμά του, ταίριαξα την κορμοστασιά σου.
Τούτη τη βαθιά αυγή περιπλανήθηκα
στα πετραλώνια της ψυχής σου πατέρα.
`Ετρεξα στον ελαιώνα σου,
με την αρμυρή δροσιά του να πλύνω το πρόσωπο μου,
κι έλαμψε το κορμί μου
μεσ’ το περιτύλιγμα της αγκαλιάς του.
`Ανοιξε σαν αμπελόφυλλο η καρδιά μου,
ο ελαιώνας σου μια μαγική ορχήστρα μπρος μου
έπαιζε μουσική για τ’όνομά σου.

Τραγούδαγε τα χέρια σου
που χα’ι’δευαν τα βλαστάρια των αμπελιών
τα μάτια σου που κύταζαν από ψηλά,
πέρα, ίσα τους ορίζοντες.
Μίλαγε για τη φωνή και το χαμόγελο σου
που φτιάχναν μελωδίες στο στερέωμα
για να δοξάσουν την ειρήνη.
Για την ψυχή σου που παραστέκει
στα δέντρα όταν καρπίζουν.
Μεγάλωσε  ο ελαιώνας σου πατέρα,
το αύριό σου έγινε σήμερα και φούντωσε.
Χτες είδα ν’ ανθίζουν οι διπλανοί λόφοι
να βλασταίνουν κόκκινες φλέβες
απ’ τα ιδρωμένα τους μπράτσα
κ΄ ήρθα μεσ’ την  βαθιά σιωπή σου
να σου τραγουδήσω πως ψήλωσαν οι ελιές.

από την συλλογή <<Στον `Αγνωστο Συνοδοιπόρο>>

Πορεία ειρήνης

Πηγαίνεις ατού πόνου την άκρη
μέσ’ από παγιδευμένα παράθυρα.
Διαβαίνεις και μένεις
και φεύγεις και πάλλεσαι.
Χορεύει και τραγουδάει η αιώνια ύπαρξη σου
πάνω στ’ ακονισμένα λεπίδια,
κι είναι σαν να χορεύει και να τραγουδάει
η ελπίδα του κόσμου.
Βαθύ το σάλπισμά σου ακούγεται,
ήχος οδύνης για τις μαριονέτες της εξουσίας
κι είναι σα να άνθισαν στα κρησφύγετα του νου
ειρηνικού ξεσηκωμού πορείες.

Από την ποιητική συλλογή <<Στον `Αγνωστο Συνοδοιπόρο >>

Έχει διαβαστεί 280 φορές
ΚΟΥΜΠΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΚΟΥΜΠΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Επόμενο άρθρο
ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Επισκεψιμότητα

 

- Για να θεωρείται κάποιος ποιητής τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια, θα πρέπει να έχει εκδώσει τουλάχιστον ένα βιβλίο-ποιητική συλλογή.

- Οι επιλογές που έχει μια ποιήτρια και ένας ποιητής για την ανάδειξη του πνευματικού του έργου είναι πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους. Συζητήστε μαζί μας τις σκέψεις σας.