Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2020
 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΜΠΙΤΣΙΩΡΗΣ ΆΡΗΣ

ΜΠΙΤΣΙΩΡΗΣ ΆΡΗΣ

Εκδοτικός Οίκος «Υδρόγειος»

Ο Άρης Μπιτσώρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και κατάγεται από τη Μπαμπίνη Αστακού Αιτωλοακαρνανίας. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος της Φυσικομαθηματικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Γράφει στίχους για τραγούδια, σάτιρες και έχει εκδώσει, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, τις συλλογές: «Οινοποιήματα-Στιχομεζέδες», «Τα λαϊκά στιχάκια του Ρεντίφη», «Κεκοιμημένων λόγοι». Την τελευταία πενταετία ασχολείται με την έμμετρη διασκευή των επιγραμμάτων της Παλατινής Ανθολογίας και έχει εκδώσει  τις συλλογές: «Συνίστωρ Αλαλήτων» που περιέχει εκατό ερωτικά επιγράμματα, «Τα Συμπόσια του Ρεντίφη» με ογδόντα έξι επιγράμματα προερχόμενα από επιγραμματογράφους που γεννήθηκαν ή έζησαν στη Θεσσαλονίκη και γενικότερα στις περιοχές Μακεδονίας – Θράκης και το «Ουδέ γαρ αιδώς» που περιλαμβάνει τα πενήντα πρώτα ποιήματα της Παιδικής Μούσας του δωδέκατου βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας.

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν οι εργασίες του «Στου φεγγαριού τα βήματα, τραγούδια και ποιήματα» και «Ασμάτων πόλις» καθώς  και η συλλογή σατιρικών ποιημάτων «Φτυαριές». Επίσης ασχολείται με λαογραφικά θέματα του τόπου καταγωγής του.

Τραγούδια

ΠΡΟΣΕΞΕ
Μπήκες αργά, μεσάνυχτα, μες το βαθύ μου ύπνο
κι απ’ το κορμί μου απαίτησες της σάρκας σου το δείπνο.
Δεν είναι αντικείμενο αγάπη μου το σώμα
έχει καρδιά, έχει ψυχή, έχει άρωμα και χρώμα.
Θέλει ένα χαμόγελο, μία ματιά, ένα χάδι
ενός κεριού ατμόσφαιρα στο απόλυτο σκοτάδι.
Ένα λουλούδι ταπεινό πάνω στο μαξιλάρι
το λίκνισμα του εσώρουχου με νάζι και με χάρη.
Θέλει μια πινελιά κραγιόν επάνω στον καθρέφτη
και μουσική απαλή να ‘ρθει ο Πόθος σαν τον κλέφτη.
Μάτια μου, ο έρωτας φτερά πρόσεξε μην τσακίσει
γιατί είναι σίγουρο ξανά πως δε θα φτερουγίσει.

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ
Κατέβηκα κι ανέβηκα όλα τα σκαλοπάτια
και της ζωής τα πονηρά γνώρισα μονοπάτια.
Στο τεντωμένο το σκοινί όπως ο ακροβάτης
τη μία μέρα νόμιμος την άλλη παραβάτης.
Θέλω να νιώθω ένοχος αλλιώς δεν έχει αξία
σε σχόλια και κριτικές δε δίνω σημασία.
Αλίμονο όμως σ’ αυτούς που στέκονται στο μέτρο
εδώ είναι μάγκες η ζωή κι όχι στον Άγιο Πέτρο.

ΣΧΟΛΙΑ

ΝΥΦΕΣ
Σ’ ένα καράβι γεμάτο νύφες
Αιγαίου, Ευξείνου κι Ανατολής
αργά κυλάνε είκοσι νύχτες
στην προσδοκία κάποιας Αυγής.
Αφήνουν πίσω πικρές πατρίδες
αγάπες, πόθους, παλιούς δεσμούς
στον κόρφο κρύβουν θαμπές ελπίδες
φωτογραφίες απ’ τους γαμπρούς.
Μακρύ γεφύρι είν’ το ταξίδι
από τη μία σ’ άλλη ζωή
που δε διαλέξαν, μα ξέρουν ήδη
πως ’ξαργυρώνουν μια επιταγή.
Γίνονται μήτρα τώρα εκείνες
της Νέας Ρώμης – Αμερικής
του Κεφαλαίου είναι οι Σαβίνες
που διαφεντεύει όλη τη γης.

ΠΕΡΙ  ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ  (η θάλασσα μέσα μου)
Απ’ τη στιγμή που ο άνθρωπος θα εμφανιστεί στη ζήση.
η αντίστροφη η μέτρηση, για εκείνον θα αρχίσει.
Κι αφού είναι η διαδρομή σύντομη ως τον Άδη,
πρέπει τα γκέμια να κρατεί απ’ το πρωί ως το βράδυ.
Μα αν η μοίρα, ανίατα, χτυπήματα του δώσει
και την αξιοπρέπεια βαριά του την πληγώσει
κι αν είναι φύσει αδύνατον να την υπερασπίσει,
τότε μπαίνει το δίλημμα: να ζήσει ή να μη ζήσει;
Μα πού τελειώνει ο βίος μας κι ο θάνατος πού αρχίζει;
ποιος είναι εκείνος τελικά που το αποφασίζει;
Το κράτος ή οι νομικοί, κλήρος, δικαιοσύνη;
ποιος ανυπόκριτα λοιπόν θα πει το τι θα γίνει;
Δε ζει από υποχρέωση κανείς μας που να πάρει,
σ’ άλλον δε δίνεις τη ζωή να σου την κουμαντάρει.
Μα είναι η ζωή δικαίωμα κι αν φύγει ή θα μείνει
με σώας τας φρένας ο παθών, ο ίδιος θα το κρίνει.

ΣΑΤΙΡΑ

Ο  ΚΑΝΤΗΛΑΝΑΦΤΗΣ
Στον Άγιο Σπυρίδωνα είμαι από πιτσιρίκι
αφού εκεί με τάξανε κι έβγαζα χαρτζιλίκι.
Εφτά χρονάκια πούλαγα φιστίκια και στραγάλια
και άλλα τόσα έσβηνα κεριά σε μανουάλια.
Και ύστερα σε γνώρισα κάτω στην παραλία
νόμιζα για απασχόληση είχες την αλιεία.
Μα εσύ δεν ψάρευες γοβιούς, σπάρους, λαβράκια, λούτσους
εσύ εκεί αλίευες των καραβιών τους μούτσους.
Πίστευα ότι ήσουνα η κόρη με τα σπίρτα
στο στόλο όμως έδειχνες πίσω και μπρος χωρίστρα.
Γι αυτό στο γάμο ήρθανε ένστολοι εν παρατάξει
και στα κανόνια ο ναύαρχος το πυρ είχε προστάξει.
Κι εγώ πολύ καμάρωνα για το μυστήριο εκείνο
ευχόμουν και ο Άγγελος να έρθει με τον κρίνο.
Μου φάνταζες απείραχτη, άσπιλη και λουστρίνι
μα ήσουνα διαμπερής σαν πλοίου φινιστρίνι.
Όμως αυτό που έπαθα δεν έχει ξαναγίνει
σ’ είδα που μεταλάβαινες και φόραγες μπικίνι.
Μα μου ‘πε ο εφημέριος ότι ιερουργούσε
προστάτιδα των ναυτικών πως σε χειροτονούσε.
Κι έτσι εγώ που ήθελα ν’ αγιάσω μια πρωία
είμαι ευτυχής που έκανα σύζυγο μιαν αγία.

Παλατινή Ανθολογία
ΡΟΥΦΙΝΟΥ
Η Ήρα η χρυσοπέδιλη
κι η Αθηνά η Παλλάδα
τον Όμηρο όταν είδανε
του βάλανε κατσάδα.
Κι οι δυο μαζί κραυγάσανε:
«Να ξαναγυμνωθούμε;
Πικρή η πείρα και γι αυτό
δεν το επιχειρούμε.
Η κρίση του ποιμένα αρκεί
δε μας χρειάζετ’ άλλη
σ’ αγώνα κάλλους πάει πολύ
να ηττηθούμε πάλι».

ΠΑΛΛΑΔΑ
Φίλε δεν είναι βέβαιο
πως κι αύριο θα υπάρχεις
από το θάνατο κανείς
δεν είναι σκασιάρχης.
Αφού το ξέρεις άνθρωπε
ρίξ’ το στο παραμύθι
στο Βάκχο αναζήτησε
του θάνατου τη λήθη.
Στο βίο τον εφήμερο
την Κύπρη απόλαυσέ τη
για τ’ άλλα μόνη να νοιαστεί
την τύχη άφησέ τη.

ΑΔΗΛΟΝ
................
Πάντα να σκέφτεσαι ως θνητός
βγάλτηνε δίχως κόπο
να τρως, να πίνεις, να σκορπάς
για γλέντια βρες τον τρόπο.
Ο θάνατος απ’ τη ζωή
απέχει ένα βήμα
όλος ο βίος μια στροφή
και ύστερα το μνήμα.
Δικά σου είναι όσο ζεις
κι όταν αποδημήσεις
εσύ δε θα ‘χεις τίποτα
σε άλλον να τ’ αφήσεις.

ΦΊΛΙΠΠΟΣ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΥΣ
Κάποιος μπροστά στου Πρίαπου
επέρασε το κτήμα
βλέπει τα σύκα ώριμα
και κάνει ένα βήμα.
“Σύκα δεν δίνει ο Πρίαπος
μ’ αν κάποιος επιμένει
να ξέρεις ότι αντίδωρο
του σύκου περιμένει”.
-Μα εσύ λοιπόν ένας θεός
όβολο θα ζητήσεις!
-Τα όβολα δε συγκινούν
άλλο θα μου γυρίσεις.
“Αν φας από τα σύκα μου
για να ‘ρθουμε στο ίσο
πρόθυμα δώσε φίλε μου
το σύκο που ‘χεις πίσω”.

ΕΠΙΓΟΝΟΣ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΥΣ
Είμαι η Λαίδα που άναψε
τις φλόγες στα κρεβάτια
κι οι σαϊτιές μου τις καρδιές
τις κάνανε κομμάτια.
Τα νιάτα φύγαν γρήγορα
ο χρόνος είναι κλέφτης
μια γερασμένη Νέμεση
με δείχνει ο καθρέφτης.
Ποια σχέση έχω πια εγώ
με τη θεά Αφροδίτη
πέρα απ’ τον όρκο που ‘δωσα
στο ιερό της σπίτι;

Έχει διαβαστεί 243 φορές
ΜΠΕΣΠΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
Προηγούμενο άρθρο
ΜΠΕΣΠΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Επόμενο άρθρο
ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ...

Επισκεψιμότητα

 

- Για να θεωρείται κάποιος ποιητής τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια, θα πρέπει να έχει εκδώσει τουλάχιστον ένα βιβλίο-ποιητική συλλογή.

- Οι επιλογές που έχει μια ποιήτρια και ένας ποιητής για την ανάδειξη του πνευματικού του έργου είναι πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους. Συζητήστε μαζί μας τις σκέψεις σας.