Ένα μύθο θα σας πω
Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κατσίκι ξέκοψε απ’ το κοπάδι του γιατί θέλησε να φάει κάτι γυαλιστερούς καρπούς που είδε εκεί κοντά. Αυτό το έκανε συχνά το κατσίκι μέχρι που το πήρε είδηση ο βοσκός ο Στάφυλος το παρακολούθησε να δεί που πάει κι όλο χάνεται κι έτσι είδε κι αυτός τους νέους καρπούς κι εντυπωσιάστηκε. Σαν από επιφοίτηση σκέφτηκε να τους στίψει και ν’ αναμείξει το χυμό με καθαρό νερό απ’ τον Αχελώο ποταμό. Έτσι οι νέοι καρποί ονομάστηκαν από τον βοσκό Σταφύλια και ο οίνος πήρε το όνομά του από τον ιδιοκτήτη του κοπαδιού τον βασιλιά Οινέα.

Το ψωμί, το λάδι και το κρασί ήταν τα τρία βασικά είδη που πάντα εξασφάλιζε μια οικογένεια για να «περάσει» τη χρονιά της.

Φέρ’ οίνον ω παι!
“Σαπφώ και Αλκαίος”.
“Οίνος, ω φίλε παι και αλάθεια” τραγουδά ο μεγάλος ποιητής Αλκαίος (7ος-6ος αι. π.χ.) από τη Μυτιλήνη, συγγραφέας συμποτικών τραγουδιών που χαρακτήριζε το κρασί ως “φάρμακον άριστον”. 

Πρώτος ο κωμικός Κρατίνος έγραψε πως νερό όσο πίνεις, τίποτε σοφό δε θα γεννήσει ο νούς σου (απόσπ. 203 Κ.Α.) και στους «Ιππείς» του Αριστοφάνη όταν ένας δούλος απορεί πως μπορεί ένας που ήπιε κρασί να κατεβάζει ιδέες, ο άλλος δούλος του απαντά:
Τι λες βρε νεροκάνατο, σαλιάρη!
Τολμάς να βρίζεις το κρασί, πως τάχα
δε βρίσκει ιδέες; (…) Τρέξε φέρε
κρασάκι, ένα κανάτι, να ποτίσω
το νού μου και να βρω καμιά εξυπνάδα.  
                                             (στ. 85-96, μετ. Θρ. Σταύρου)